Czapka dziecięca - opis wykonania

Czapka pilotka w może być noszona przez niemowlęta, jak i dzieci starsze, kilkuletnie w zależności od wykonanego rozmiaru.

 

Projekt można modyfikować w zależności od grubości użytej włóczki i drutów;  włóczka grubsza: mniej oczek i rzędów; włóczka cieniutka: więcej  oczek i rzędów. Prezentowane czapki zrobione zostały z akrylu przeznaczonego na wyroby dla dzieci (360m/100 g) i  akrylu "Kocurek" (300 m/100 g) na drutach 3 mm; sposób dziania: ścisły.

Czapka dla dziecka

opis wykonania

 

Czapka robiona od góry, na okrągło.

Narzucić 12 oczek i przerobić je na prawo (1 i 2 rz.)
3 rz.: 2 oczka prawe, 1 przekręcone - dobrać z nitki poprzedniego rzędu, 1 ocz. prawe (powtarzać jeszcze 3 razy, by otrzymać podział na 4 ćwiartki); (16 oczek);
4 rz.: zamknąć wszystkie oczka w okrąg (założyć marker)  i przerabiać: 2 ocz. prawe, 2 ocz. lewe* (powtarzać jeszcze 3 razy);
5 rz.: 2 oczka prawe, 1oczko przekręcone - dobrane z nitki poprzedniego rzędu, 2 prawe, 1 oczko przekręcone, dobrane z nitki poprzedniego rzędu* (powtarzać jeszcze 3 razy); (20 oczek)6 rz.: 2 ocz. prawe, 4 oczka lewe* (powtarzać jeszcze 3 razy);

itd. aż między 2 prawymi oczkami uzyskamy: 14, 16, 18, 20 oczek lewych itd.  (w jednej ćwiartce) w zależności od planowanego rozmiaru czapki. Liczba oczek i rzędów wykonanych ściegiem francuskim  może być różna i zależeć od grubości włóczki, drutów i sposobu dziania (luźniej, ściślej). W każdym nieparzystym rzędzie każdorazowo dodajemy po 8 oczek.

 

Przykładowo: czapka niemowlęca  0-3 miesiące: 14-16 oczek lewych w ćwiartce (nie liczę dwóch prawych oczek wyznaczających ćwiartkę); 3-6 miesięcy: 16 - 18 oczek lewych w ćwiartce; 6-9 miesięcy 20-22 oczka lewe w ćwiartce itd.

 

Po uznaniu, że szerokość  czapki jest dostateczna, nie dodajemy już oczek. Przerabiamy dalej czapkę na głębokość:  po 2 oczka prawe prowadzące każdą ćwiartkę czapki, a po obu stronach tych prawych oczek robimy po 2 oczka wzoru francuskiego, czyli:

rz. nieparzysty: wszystkie oczka prawe;

rz. parzysty: 2 ocz. prawe,  2 oczka lewe, 16 oczek prawych, 2 oczka lewe* (powtarzać jeszcze 3 razy);

 

 

 

Robimy czapkę prosto na głębokość o 1 - 1,5 cm mniej, aniżeli jest przewidziana dla naszego rozmiaru - posiłkujemy się tabelką podana tu: http://uantoniny.blogspot.com/2013/10/czapki-niemowlece.html

Teraz z przodu czapki przerobić 6 rz. ściegiem francuskim robiąc nim również oczka przerabiane przy prawych (jeżeli w ćwiartce czapki było 14 oczek prawych, to przód ma  teraz 26 oczek francuskich składających się z : 2 francuskich, 2 prawych, 2 francuskich, 14 prawych, 2 francuskich, 2 prawych, 2 francuskich);

 

 

7 rz. - zamknąć z przodu 18 oczek;  4 oczka francuskie z lewej i prawej strony czapki utworzą brzeg nauszników z przodu.  Od przodu przerabiać zawsze 4 oczka ściegiem francuskim i w każdym prawym rzędzie gubić 3 x po 1 oczku robiąc czwarte i piąte oczko razem.

W czwartym gubieniu przerabiamy z tyłu czapki 6 rz. ściegiem francuskim  taką samą liczbę oczek,  jak przedtem z przodu, by w 7 rzędzie zamknąć 18 oczek.

Teraz kończymy najpierw jeden, a potem drugi nausznik gubiąc po 1 oczku z lewej i prawej strony nausznika tzn. przerabiając  4 i 5 oczko razem (licząc od brzegu robótki); w końcu zostanie nam 8 oczek ściegu francuskiego i  teraz w środku przerabiamy razem 3 oczka, potem 2,  by kontynuować wyrobienie wiązadełka, albo wzorem francuskim , albo sznureczkiem (robiłam tak i tak - z reguły wiązadełko z 5-4 oczek).

Na koniec ściągamy nitką dziurę na szczycie czapki i przyszywamy zrobiony wcześniej pompon, chowamy nitki wystające z wiązadełek.

 Opis można pobrać także tu.

Czapki niemowlęce (2)

W tym poście pokazywałam czapki niemowlęce wykonane na drutach i szydełkiem. Jedna z nich: czapka nr 1 - to projekt odtworzony wówczas z pamięci. Wspominałam, że podobne czapki dla dzieci robiła moja mama. Udało mi się odnaleźć w zasobach mamy stare czasopismo, skąd projekt pochodził.

"Przyjaciółka" nr 42 (656), 10,10.1960 r.

 

Jak się okazuje moja pamięć nie była do końca zawodna i w tym pierwszym wykonaniu prawie udało mi się go odtworzyć. Teraz, kiedy opis trafił do mych rąk, zrobiłam takie czapeczki według niego.

Jednak nie byłabym sobą, gdybym nie wprowadziła modyfikacji: w oryginale czapka jest zszywana z tyłu - ja robiłam na okrągło. Ponadto przód czapeczki robiłam głębszy - ponieważ za bardzo odsłaniałby czoło niemowlęcia. Reszta zgodna z opisem, tyle że oczek miałam zdecydowanie mniej, bo oryginalny opis przewidywał model dla dziecka od 2 do 3 lat i druty 2,5 mm.

Moje czapki  wyszły na dziecko 9-12 miesięcy (różowa), 3-6 miesięcy (biała), 0-3 miesiące (popielata). Używałam drutów 3 mm; włóczki różne (akryl, by uniknąć wypadku przy praniu, tzn. sfilcowania czapki wełnianej w pralce).

Model wydaje mi się ciekawy, szczególnie dla młodszych dzieci. Daje też możliwości modyfikacji. Można robić czapkę różnymi splotami oraz włóczkami różnej grubości, a także  różnie ozdabiać. Czapki z braku odpowiedniej głowy - prezentowane na wazonie. Zdjęcia też kiepskie - gdyż robione, kiedy zapadł zmrok.

Szczegóły wykonania przybliżę niebawem.

Kapliczki przydrożne. Kapliczka w Kulasznem (1)

Kulaszne położone jest przy szosie wiodącej z Komańczy do Zagórza, pomiędzy Szczawnem a Brzozowcem, przy malowniczych serpentynach. Obecnie droga w remoncie, jednak zwróciliśmy uwagę na kapliczki. Dziś pierwsza (prawdopodobnie z XIX w.):

 

Detale

O znaczeniu robótek ręcznych...

Nie pamiętam czy wspominałam kiedyś o tym, że zbieram stare książki na temat robótek ręcznych. Niedawno dotarło do mnie przedwojenne wydawnictwo "Bluszcza" - jeden z zeszytów - podręczników "nauki bardzo modnych dziś robót ręcznych".

Seria obejmowała następujące zeszyty:

"Ściegi szydełkowe i na drutach",
"Szydełkiem i na drutach dla dzieci",
"Szydełkiem i na drutach dla młodzieży",
"Szydełkiem i na drutach dla pań i panienek",
"Szydełkiem i na drutach dla panów i chłopców",
"Mereżki i hafty".
Ten pierwszy znalazł się w moim posiadaniu. Cena przedwojenna: 1,50 zł. Na odwrocie strony tytułowej  wydawca zachęca do kupowania  czasopisma "Ja to zrobię": Jeśli umiesz szyć - nie wydajesz na krawcową, jeśli haftujesz, Twój dom nabiera wdzięku i przytulności, jeżeli szydełko i druty sprawnie poruszają się w Twoich rękach, nie kłopoczesz się o zimowy ekwipunek swoich bliskich - koszt bowiem surowca w porównaniu do pracy jest minimalny i tylko trzeba, aby te  ręce, niezastąpione, pracowite ręce kobiety, posiadały potrzebne im umiejętności i wzory.

A przedmowa w tym pierwszym zeszycie jest znakomita; najpierw nawiązuje do czasów "babci":

By potem wypowiedzieć pochwały na temat ładnych i młodych osób o różowych, wypolerowanych paznokciach, których paluszki z przyjemnością poruszają długimi drutami, a mowa o "trykocie"" nie nasuwa myśli o starodawnych "dessous", o zdegradowanych czepkach, lub ciężkich - niewygodnych ubraniach.
Następnie o tym, że chcąc dogodzić paniom "oddającym się z zamiłowaniem robotom ręcznym", przygotowano serię zeszytów. Na zakończenie autor przedmowy konkluduje: Nasze albumy są łatwe i tanie, więc każda z pań zapewne zechce je nabyć, aby móc zaopatrzyć dzieci, męża i siebie w cały ten komfort współczesny, tak potrzebny w mieście, nad morzem i w górach.

Wydawnictwo podzieliło poradnik na dwie części: pierwsza jest poświęcona szydełku:

roboty szydełkowe, tak nazwane od małego narzędzia, którem się je wykonuje, są najprostsze, najłatwiejsze i najprędzej można się ich nauczyć.  Znajdują się tu podstawy szydełkowania, przedstawiono też ściegi proste i bardziej skomplikowane: "muszlowe", "centki" (tak to zostało napisane), "barankowe", ażurowe, koronki, galony, wstawki. Rozdział 10 ilustruje jak wykonać "pikoty", "frendzle" (znów pisownia oryginalna) i pompony.

Część druga poświęcona drutom:

tak została zaanonsowana: Trykot jest to tkanina, mniej lub bardziej zwarta, zależnie od materjałów użytych do jej wyrobu. Nie miał on naczelnego miejsca wśród robót ręcznych, ale był jedną z tych, które nigdy nie wychodziły z użycia. W obecnej dobie trykot zdobył uznanie wszystkich praktycznych kobiet, ma bowiem liczne  zastosowanie. Jest to robota przyjemna, zręczna do przenoszenia i można  łatwo i mile gawędzić poruszając drutami.
Instrukcje pisemne i obrazkowe ilustrują: jak nabierać oczka, wykonywać proste ściegi, gubienie oczek, ściegi bardziej skomplikowane i fantazyjne: ażury, koronki, żakardy i tweedy.
A tak tłumaczy się splot zwany "trykot angielski":

gdzie pojęcie "oczko wetknięte" zostało  wyjaśnione, jako "oczko wkłute".
Książeczka zawiera też dwie plansze  ilustrujące jak wykonać papierowe zabawki na choinkę.

Na Rzepedkę

ruszyliśmy ze Szczawnego Szlakiem Szwejkowskim prowadzącym drogą wygodną, najpierw brukowaną betonowymi kostkami, później z betonowych płyt. Wejście nieopodal cerkwi w Szczawnym, przy zabudowaniach popegieerowskich.

 

 

 Pod lasem krzyż sklecony z dwóch gałęzi

Zanim dojdziemy do grzbietu, droga wiedzie lasem

Na mapie droga zaznaczona była może jako dwukilometrowy odcinek, w rzeczywistości okazało się, że na Rzepedkę można by dotrzeć nawet samochodem, gdyż wspomniane wyżej betonowe płyty zamieniły się w drogę obecnie budowaną i utwardzaną. Dokąd ta droga doprowadza - nie wiem - nie doszliśmy do końca.

W przewodniku także nie wyczytałam, że powstała/powstaje tam droga przejezdna samochodem. Ludzi nie było, minął nas tylko jeden samochód terenowy. Ciepło, temperatura niemal letnia, tyle że wiało niemiłosiernie.

Łopotały na wietrze nasze kurtki i spodnie oraz uszy Ify, gięły się drzewa. Momentami trudno było utrzymać równowagę.

 

Z zapowiadanych widoków "nici", dzień ciepły, jednak jesienne mgły skryły pejzaże, a ponoć z Rzepedki można zobaczyć Smerek i Połoninę Caryńską. Osiągnąwszy szczyt zawróciliśmy  (samochód w Szczawnym) - nie doszliśmy do czerwonego szlaku prowadzącego do Komańczy, a łączącego się ze Szlakiem Szwejkowskim.

Na horyzoncie cel wyprawy

 

...i szczyt

 

Rzepedka (708 i 706 m n.p.m.) – dwuwierzchołkowy szczyt we wschodniej części Beskidu Niskiego. Dawna, łemkowska nazwa szczytu brzmi Rożynkania, co zapewne oznacza "górę w kształcie rogu".

 

 

 Tu na horyzoncie można wypatrzeć wiatraki nad Bukowskiem

 

Wznosi się w pasemku Połońskiego Wierchu (zwanego też Szerokim Łanem) i Rzepedki, długości ok. 6 km, stanowiącym przedłużenie Pasma Bukowicy poza dolinę Płonki w kierunku południowo-wschodnim i schodzącym ku dolinie Osławy w Szczawnem. Północne stoki należą do wsi Płonna, południowe – do nieistniejącej już w zasadzie Starej Rzepedzi w dolinie Rzepedki.

 

 

 Trawiasty grzbiet  i zbocza

 

 Odpoczynek:

 

Zabraliśmy ze sobą plastikową miskę na wodę dla psów;

przy tej suszy nie ma co marzyć o wodzie w potokach

 

To zapewnie te owce wypasają stoki Rzepedki

Źródło:
1.Beskid Niski. Przewodnik. Oficyna Wydawnicza "Rewasz". Pruszków 2012.
2.http://pl.wikipedia.org/wiki/Rzepedka_(g%C3%B3ra)