Godzina pąsowej róży

ten tytuł książki Marii Krüger  zaraz mi się przypomniał, kiedy Splocik w swoim przesłaniu na luty, Małe dekoracje, zaproponowała - pąs. Niezwykła to propozycja, gdyż kolor pąsowy w odniesieniu do robótek ręcznych jest zwyczajnie nieużywany. Właściwie jaki to kolor? Wywodzony z życia kolor kojarzy się z poczerwieniałą twarzą czy to ze złości, czy też z emocji, czy po użyciu alkoholu, albo zawstydzenia. Słowniki tłumaczą, że to kolor: jasnoczerwony, taki jak maki, a nawet jasny, nasycony czerwony, czasem z tonami różowymi. Stąd pojawia się pąsowa róża, usta czy bluzka. Nie jest to stricte kolor różowy, ani też czerwony. To odpowiedni odcień raczej czerwonego, ale też zmieszanego z różowym.

        

Stąd też szukałam w swoich zasobach takiego koloru włóczki, żeby sprostał powyższym wymaganiom i mam wrażenie, że mi się udało:

Ten pierwszy czerwony ma wymieszany odcień z jakimś różem, czego nie widać na fotce.

Na poniższym zdjęciu, też nie jest właściwie oddany odcień, to już inny kolor włóczki. Ale także mi się kojarzy w naturze z pąsowym.

Na poniższym zdjęciu obie róże razem:

Wracając do książki "Godzina pąsowej róży", musiała na mnie, wówczas nastolatce, wywrzeć duże wrażenie, skoro tytuł kołatał mi się po głowie do teraz. 

Pąsowa róża pełni w powieści rolę magicznego rekwizytu, który przenosi w czasie główną bohaterkę; z czasów przaśnego PRL-u do XIX- wiecznej Warszawy. Róża jest rekwizytem prababki ze starej fotografii. Kiedy Anda (główna bohaterka) przestawia wskazówki starego zegara, prababka schodzi ze zdjęcia wachlując się kwiatem, który jest związany z przenoszeniem się w czasie, symbolem dawnej epoki, przymierza płci i przygody romantycznej. 

Na zakończenie moich wywodów  zdjęcia róż, tym  razem różowych:

Doszyte do gumki do włosów i frotki zostały już wykorzystane praktycznie, na włosy i na rękę - jako bransoletka.

Mój duży ogród

Do Zagórza zjechaliśmy po świętach. Ogród chociaż zaniedbany (najlepiej rośnie trawa), to powitał nas kwitnącymi kwiatami. Hiacynty już dogorywały. Mam ich mniej tutaj, aniżeli w Krakowie, ale i tak cieszyły jeszcze chwilkę. Tulipany kwitną ładnie, a część jest jeszcze w pąkach. W moim małym ogrodzie w Krakowie 90% cebul zeżarła nornica.

W apogeum kwitnięcia mam żonkile:

Po zrobieniu zdjęć odkryłam za chałupą jeszcze białe narcyzy, które zakwitają nieco później.

Magnolia także w ciągu tych czterech dni zakwitła i traci teraz kwiaty bardzo szybko:

Niestety druga, młodsza padła łupem koziołka, który rozniósł ogrodzenie drzewka i uciupał tak, że został mały złamany kijek. Trzecia żółta zastanawia się czy kwitnąć, czy jeszcze nie.

Cieszy mnie szachownica kostkowana, która objawiła się w dwóch miejscach, zarówno kostkowana fioletowa, jak i biała:

Runianka już przekwita:

Dalej mahonia, pigwowiec, porzeczka ozdobna:

I jeszcze szafirki, brunera, barwinek i bergenia:

A to nie wszystkie rośliny, które uraczyły nas kwitnieniem wiosennym.

Wiosna w rozkwicie

Dwa bardzo ciepłe dni dynamicznie przyspieszyły wiosnę. Pracujemy w ogrodzie, ptaszęta na drzewach wywodzą swe trele, motylki latają parami - widziałam parki cytrynków i pawiego oczka. Pogoda doskonała: jeszcze nie upalna, nie gryzą muchy i komary. Cudny czas i świat. Chce się żyć...
Dzisiaj więc kwietne migawki z ogrodu.
Kwitną cebulice i puszkinie.

Na trawnik wypęzły śnieżniki, a po kątach kryją się przylaszczki:

Żółte pierwiosnki pachną miodowo, fioletowe nieśmiało rozchylają płatki, a spod kamienia zaglądają fiołki:

 

 

Są już pierwsze miniaturki tulipanów:

Hiacynty rosną w oczach. Od wczoraj do dzisiaj wychyliły się z ziemi:

Tylko ciemiernikowi coś się pomyliło, nie kwitł w jesieni, ale wiosnę tak powitał:

W ogrodzie, zanim przyszła jesień...

Ostatnie zdjęcia z ogrodu, zanim zrobiło się zimno, mgliście i deszczowo:

 Zakwitły łany zimowitów:

Winobluszcz jeszcze zielony:

 

Mało słońca, wybujałe cynie:

 



W pełnym słońcu:

Niezawodna miechunka wysiewająca się samorzutnie z roku na rok:

 "Marcinki":

 

Dawno

nie pokazywałam ogrodu. Tegoroczna wczesna i łaskawa wiosna przyspieszyła wegetację roślin tak mniej, więcej o miesiąc. Niektóre kwiaty przekwitły i nawet nie zdążyłam nacieszyć się ich urodą. Dlatego teraz pokazuję ostatnie migawki z ogrodu. O dziwo zaczynają kwitnąć nawet hiacynty (u mnie zwykle rozwijały się pod koniec kwietnia). Po raz pierwszy zakwitnie mi szachownica cesarska, która tkwi w ziemi już z lat dziesięć i dotąd nie miała ochoty wydać kwiatów. Pogroziłam jej w tamtym roku mówiąc: "skoro nie chcesz kwitnąć, to cię wyrzucę". Zapewne groźba podziałała...
No  to zdjęcia:

 

Śnieżniki, puszkinie, cebulice, przylaszczki "wywędrowały" z rabat i rosną w trawie. Wygląda to ładnie - niestety, by przetrwały na rok następny nie można będzie kosić w tym miejscu trawnika, dotąd aż nie uschną ich liście.