Dwernik Kamień

w Bieszczadach - to cel naszej sobotniej wyprawy z bratem. Wyruszyliśmy wcześnie z Sanoka. Świt spowity w mgle jeszcze nie zapowiadał czy się podniesie, czy opadnie. Po jakimś jednak czasie można było stwierdzić, że pogoda dopisze. Słońce wyzierało zza chmur, a mgła zostawała gdzieś tam.

Wyruszyliśmy z Nasicznego. Wyprawa nietrudna i niedługa, jednak dość atrakcyjna, gdyż ze szczytu można zobaczyć: Magurę Stuposiańską, dolinę Caryńskiego, Połoninę Caryńską, Połoninę Wetlińską, Smerek, pasmo Otrytu i Graniczne.

Dwernik Kamień (1004 m n.p.m.)  nazwany Holicą jest jednym z najciekawszych miejsc w Bieszczadach. Znajduje się w grzbiecie opadającym z Hasiakowej Skały na północny wschód. Zbudowany jest z trzech równoległych grzęd o stromych stokach, odległych od siebie o około 200 m. Na krótkim grzbiecie w północnym kierunku znajduje się wierzchołek Magura (887 m).

 

Na Dwernik Kamień prowadzi oznakowana kolorem czerwonym ścieżka historyczno-przyrodnicza Przysłup Caryński - Krywe nad Sanem, którą można wejść od strony Nasicznego oraz z Zatwarnicy. Natomiast na wschodnich zboczach Dwernika Kamienia poprowadzono oznaczoną zielonymi strzałkami ścieżkę przyrodniczą "Dwernik-Kamień".
Można tu spotkać niedźwiedzia, o czym informuje tablica:

Na szczycie niemal znaleźliśmy siedlisko kozaków i prawdziwka, chociaż po drodze nie uświadczyliśmy, ani jednego grzyba.

Pomimo dość ostrych powiewów wiatru na górze z przyjemnością rozkoszowaliśmy się widokami, by niebawem zejść i realizować następny punkt zaplanowanego na sobotę programu turystycznego.
Część zdjęć autorstwa mojego brata.

Kilka słów - o pledzie w fale

zamierzałam napisać w piątek, jednak czasu zabrakło. Pragnę podziękować moim Czytelniczkom za tak liczne i miłe komentarze dotyczące  prezentowanego pledu. Nie spodziewałam  się takiej reakcji.

Jednocześnie odpowiem na kilka pytań. Pled robiłam około 3 tygodni, tempo było dość intensywne, jednak miałam i chwile przestoju. Waży, jak wspomniałam - 1,4 kg. Włóczka nowa, różna, niekiedy wystarczyło na jeden pasek, czasem na kilka powtórzeń. Grubość włóczek, prawdę mówiąc, też różna. Te dość cienkie przerabiałam podwójną nitką - nieznaczne różnice w grubości pasków ogólnie się zgubiły. Kolory dobierałam sekwencjami (np. sekwencja niebiesko-turkusowo-miętowa, albo zielono-żółta itp.) - nie potrafiłam zaplanować całości, gdyż w trakcie roboty szukałam kolejnych kłębków włóczki. Dodam, jeszcze, że z resztek pozostały mi dalsze resztki, które skrupulatnie zebrałam do worka, by w przyszłości wykorzystać je realizując inny wzór.
Wybrałam wzór z bloga Attic24, bo akurat ten mi się podobał, chociaż schematy dające efekt fali lub szewronu przeanalizowałam dość wnikliwie.
No i w swoich zbiorach posiadam takie:

Fale 1: podobny do wzoru z Attic24, faluje się jednak nie dwoma słupkami razem, a trzema

Fale2

 

 

 Fale 3: ten wzór  w rezultacie powinien dać efekt "V"...

 

 Fale  4: i podobnie ten

 

A te poniżej sekwencje słupkowe są dzielone oczkami łańcuszka (fale 5 i 6 - bardzo podobne):

 

 Fale 5

 

 Fale 6

 

Fale 7

 

i są to moje ulubione; szczególnie fale 7. Dawno, dawno temu wykorzystywałam ten wzór robiąc rozkloszowane spódnice.

Fale 8

 

Ten wzorek - jest o tyle ciekawy, że słupki robi się naprzemiennie z półsłupkami - rząd słupków "faluje" dzianinę.
I jeszcze taki:

Fale 9

 

Dokonałam korekty  tego wpisu (powtórzyły mi się schematy, na co zwróciła uwagę jedna z Czytelniczek) i dodałam wzór  robiony z powtórzeń  trzech słupków.

Projekt - wzór - splot - ścieg - głos w dyskusji

Wywołana "do tablicy" przez Ciaparę, która zaproponowała dyskusję na temat  nazewnictwa, rozumienia i rozróżniania w polskim języku pojęć: projekt, wzór, splot  - wtrącam swoje 'trzy grosze".  

Sądzę, że problem tkwi w polskim nazewnictwie i obecnym języku używanym przez polskie dziewiarki. Większość  (ja też) mając na myśli splot/ścieg jakim jest wykonana dzianina, używa określenia "wzór". Stąd w języku polskich dziewiarek pojęcia: "splot" - "wzór"  stały się synonimiczne. Należałoby jednak być precyzyjnym,  powrócić do nomenklatury "starych" dziewiarek  i używać określenia "splot", albo "ścieg".

Jakie wyróżniamy sploty?  Taki podział znalazłam gdzieś tam:

1. Proste: do tych najprostszych zaliczamy sploty: francuski (tylko oczka prawe z lewej i prawej strony dzianiny); dżersejowy (pończoszniczy): oczka prawe na stronie prawej, lewe na lewej; ściągacze: pojedynczy, podwójny; ryż pojedynczy, podwójny.

2.Reliefowe oparte na kombinacji oczek prawych i lewych. Ich różnorodność jest ogromna, gdyż każda dziewiarka może wymyślić sobie dowolne kombinacje.

3.Ażurowe powstają w wyniku narzucania oczek i ich redukcji (przerabianie 2, 3 razem) w różnych kombinacjach. Są to pasy, zygzaki, kratki, liście i inne wymyślne kompozycje.

4.Warkoczowe - ich tworzenie polega na przekładaniu oczek na drut zapasowy i ich krzyżowaniu. Ładnie wyglądają wykonane i z grubej, i cieńszej włóczki.

5.Patentowe - najbardziej znane tzw. ścieg angielski i półangielski; powstają w wyniku, albo narzucenia dodatkowej nitki przed oczko i przerobienie razem w następnym rzędzie, albo poprzez wkłucie nitki w rząd znajdujący sie niżej, aniżeli aktualnie przerabiany. Ścieg włóczkożerny.

6.Tkane - to przekładanie nieprzerobionych oczek; dzianina przypomina tkaninę.

7.Żakardowe - wrabianie różnego typu wzorów innymi kolorami włóczki.

8.Siatkowe - sploty dość dziurawe, przydatne do wykonywania letnich dzianin, chust, szali.

9.Mereżkowe - przypominają mereżkę, najczęściej jest to kombinacja opuszczonych, sprutych w pionie oczek.

10.Krzyżowane - podstawą jest krzyżowanie oczek - otrzymuje się pionowe "warkoczyki", które z kombinacją ściegów warkoczowych umożliwią wykonanie swetra np.w stylu irlandzkim.

11.Przeciągane - przeciąga się, wyciąga nitkę oczka, by otrzymać coś np. w rodzaju rozetki.

12.Przewlekane - zwykle jest to narzut zawieszony na grupie przerobionych wcześniej oczek. Możliwe są różne kombinacje.

13.O wydłużonych oczkach m.in. brunszwik zwany peruwiańskim; powstający w wyniku narzucenia nitki kilkakrotnie na drut i jednokrotnym jej przerobieniu, co daję możliwość wyciągnięcia długiego oczka.

Dlatego  wymyślony przez kogoś projekt dzianinowy z opisem wykonania (rozliczenie oczek,  gatunek i grubość włóczki, rozmiar drutów) i podanie schematu splotu/ściegu (lub jego opisu) to na pewno wzór.  Uznałabym, że określenie "wzór" i "projekt" są w tym przypadku synonimami. Trzeba tylko pilnować się i upowszechniać pojęcie: "splot", "ścieg" - jako to, które określa wybór dziewiarki, która decyduje się np. na  ażur, warkocze, czy żakard. Oczywiście należy pamiętać, że zdecydowaną większość splotów/ściegów wymyślono dawno przed nami. Dlatego prawie nigdy nie da się ustalić, kto był autorem i wymyślił określony splot/ścieg. Sweter np. wykonany "wzorem irlandzkim" - to nic innego, jak wykorzystanie układu różnych splotów warkoczowych, krzyżowanych i prostych. Dziewiarka, która wymyśli fason, dobór i układ splotów, opisze sposób wykonania, rozliczy oczka, poda rodzaj włóczki i numer  drutów niewątpliwie staje się autorką wzoru (projektu) tego swetra. Wytwór ten jest a) projektem autorskim; b) spełnia warunki  stawiane "wzorowi przemysłowemu" podlegającemu rejestracji.

Stąd, mam wrażenie,  zalinkowana przez Ciaparę definicja pojęcia "wzór przemysłowy": wzorem przemysłowym jest nowa i posiadająca indywidualny charakter postać wytworu lub jego części, nadana mu w szczególności przez cechy linii, konturów, kształtów, kolorystykę, strukturę lub materiał wytworu oraz przez jego ornamentację. (http://www.uprp.pl/kiedy-wzor-przemyslowy-moze-uzyskac-ochrone/Lead05,156,1789,4,index,pl,text/) odpowiada temu co powyżej wywiodłam.

 

Pled szydełkowy (2) - fale

Ukończyłam kolejny pled szydełkowy. W ramach porządków poremontowych dokonałam częściowego remanentu w zgromadzonych zasobach włóczkowych. Zrobiłam więc ten pled z resztek różnych włóczek, najczęściej akrylowych, ale trafiały się też mieszanki z wełną. Niekiedy wystarczyło tylko na wykonanie jednego paska, innych resztek było nieco więcej, toteż kolory się powtarzają.

Szydełko 4 mm; włóczka różna; zużycie 1400 g; rozmiar 150/200 cm

Wzór w fale z bloga Attic24, chociaż wstępnie zastanawiałam się na wzorem, który dałby wyraźniejszy efekt szewronu (może jednak zrobię taki pled w przyszłości).
Zdjęcia w plenerze pochodzą z wczoraj, z ogrodu. Na nich koc jest jeszcze niewykończony (niepochowane nitki i nieobrobiony dookoła). Wieczorem obrobiłam go najpierw jednym rzędem półsłupków i drugim rzędem oczek rakowych.

Dodam jeszcze, że wzór wdzięczny i łatwy w robocie. Wprowadziłam tylko małą zmianę bo dodawanie i ujmowanie słupków dzieliłam, nie czterema, a pięcioma słupkami.

Zbliżenie - wykończenie oczkami rakowymi

 

Paski są doskonałym sposobem na wykorzystanie zalegających resztek włóczki. Mnie zapewne tych resztek wystarczy jeszcze co najmniej na jeden pled.

Ostatnie dwa dni

spędziłam bardzo pracowicie w ogrodzie. Roznieciłam ogień pod kuchnią węglową i jeszcze zrobiłam nieco soków aroniowych. Skorzystałam z rad Czytelniczek i nakroiłam jabłek do suszenia. Wczoraj suszyły się w piekarniku, dziś nieco na słońcu (już nie paliłam pod kuchnią). Zaniosłam je potem do budynku gospodarczego - tam pod dachem z blachy powinny się dosuszyć.

Wodę z basenu wypuściliśmy i wczorajsze popołudnie spędziłam na jego myciu (wieczorem ból kręgosłupa dał mi się porządnie we znaki) - dziś już basen pięknie wysechł i mogliśmy go złożyć i zabezpieczyć na zimę. Jednocześnie zakisiłam, już w mieszkaniu, kolejna partię ogórków (do bieżącego zużycia). Chrzan, czosnek i koper własny. Takie ogórki jemy przez całe lato. Słój jest stary, jeszcze po mojej babci - ma z 50 lat. Widać, że jest nieco krzywy, zapewne jest to szkło ręcznie dmuchane.

Dzisiaj po południu podjadaliśmy szarlotkę upieczoną według przepisu mojej teściowej, posiedzieliśmy też w gorących promieniach jednego z ostatnich upalnych dni tego lata. Piękny, spokojny dzień.

Zakwitły pierwsze zimowity: