Jeszcze kwiatki - nie tylko szydełkowe

Najlepszym lekarstwem na smutki jest zapomnienie się w pracy. Dziś w ogrodzie  przeprowadzałam nadal higieniczne cięcia  drzewek i krzewów. Nie oprała się  sekatorowi  i pile śnieguliczka, wierzby,  karagany. Wycięłam suche jałowce i  samosiejki szarej olchy, które gwałtem wdarły się na skalniak. Uformowałam nieco wiciokrzew nad moją ulubioną ławeczką i przetrzebiłam  tawuły. Rano było zimno, ale popołudnie pożegnało nas  przepięknym słońcem i intensywnym zapachem hiacyntów, które wreszcie u mnie zakwitły.

*   *   *

Takich kwiatków szydełkowych zrobiłam  kilkadziesiąt - większość powędrowała do ludzi jako broszki. Są to moje ulubione kwiatki - szczególnie ładnie wyglądają zrobione z włóczek z zawartością moheru. Różnią się wielkością w zależności od grubości użytej włóczki.

A tu jest opis jak wykonać takiego kwiatuszka:

 Szydełkowy  kwiatek Antoniny

Opis

6 oczek łańcuszka zamykamy w okrąg;

1 rz.: na kółeczku robimy 18 półsłupków;

2 rz.: półsłupek w pierwszy półsłupek poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, półsłupek w czwarty półsłupek poprzedniego rzędu* - powtarzamy 6 razy;

3 rz.: półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, 5 słupków zawieszonych na 3 ocz. łańcuszka poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu* - powtarzamy 6 razy - otrzymujemy pierwsze piętro płatków kwiatka;

4 rz.: pod każdym płatkiem robimy: półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu, 5 ocz. łańcuszka, półsłupek* - powtarzamy 6 razy;

5 rz.: robimy drugie piętro płatków: półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, 7 słupków zawieszonych na 5 ocz. łańcuszka poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu* - powtarzamy 6 razy;

6 rz.: pod każdym płatkiem robimy: półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu, 7 ocz. łańcuszka, półsłupek* - powtarzamy 6 razy;

7 rz.: robimy trzecie piętro płatków: półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, 9 słupków zawieszonych na 7 ocz. łańcuszka poprzedniego rzędu, 3 ocz. łańcuszka, półsłupek w półsłupek poprzedniego rzędu* - powtarzamy 6 razy;

A tu inne propozycje:

Pierwsza:

Schemat z Osinki

Druga:

Schemat z Osinki

Trzecia:

Schemat z Osinki

Kwiatki ogrodowe i leśne:

Brunnera wielkolistna (niezapominajka kaukaska)

Zawilec żółty

Fiołek biały

Śledziennica skrętolistna

Kwiatki w ogrodzie, szydełkowe, na drutach

Pogoda nieciekawa - pada. Wybita z rytmu ostatnimi wydarzeniami w Polsce, zasmucona tym co się dzieje, znokautowana Wawelem, jakoś gwałtownie chciałabym oderwać się od  ponurej rzeczywistości...

Dziś kwiatki - wiosenne z ogrodu:

Cebulica

Zawilec gajowy

Kokorycz pusta

Puszkinia cebulicowata

Tulipany botaniczne

I szydełkowe:

Schemat z Internetu

Schemat z Internetu

Schemat z Internetu

Na drutach takie:

Zrobione według tego schematu:

Schemat z Internetu

Schematów ilustrujących, jak wykonać kwiatki szydełkowe jest mnóstwo i w większości  znane są niemal wszystkim. Pokazauję te, które zwykle    robię jako broszki i ozdoby do kapci czy sweterka.  Następnym razem  pokażę jeszcze inne.

A co mi tam - jeszcze jedna firanka

Zrobiona dosyć dawno - do pokoju Matyldy. Wzór z jakiegoś  pisemka robótkowego sprzed lat. Motyw powtórzony trzy razy - na szerokość ściany okiennej. Robiłam ją nieskończenie długo (jak pamiętam) i wydawało się, że nigdy nie skończę.

Nici bawełniane (taki dawny kordonek kupowany w motkach)

Schemat tylko taki (powiększałam na ksero)

Właściwie to już nie chciałabym drążyć tego tematu - jednak liczne kometarze pod postem "Dygresje" - prowokują mnie do odpowiedzi na nie.

Myślę też, że emocje już nieco opadły. Dziękuję Wszystkim za komentarze.

mydelkowapodroz – może przeczytaj jeszcze raz moją wypowiedź.
Lacrima - wyrazy głębokiego współczucia.
Katrina – też myślałam nad tym, czy na blogu robótkowym wypada umieszczać kir. W końcu doszłam do podobnych wniosków jak Ty.
Splociku – autorka tamtego bloga, w mojej opinii, że tak powiem - przesadziła w ostrości krytyki innych współblogowiczów. Zabrzmiało mi to tak: „tylko ja i te osóby, które myślą, jak ja - jesteśmy wspaniałe i oryginalne. Reszta to plebs ulegający owczemu pędowi”… Oczywiście to jej sprawa, jak i co umieszcza na swym blogu. Swoje poglądy na ten temat już wyłożyłam. Tłumaczy swe racje tym, że filozoficznie wyraża swoje uczucia – a dzięki temu jest bardziej oryginalna od innych – hmm, nie komentuję tego. Faktycznie można umieścić na swym blogu reprodukcję obrazu, wiersz, kwiaty lub flagę narodową, zacytować fragment „Rozmowy mistrza Polikarpa ze śmiercią” – są to różne wybory. Większość blogowiczów użyła jednak prostego „języka” – przyjętego w sieci.  Zamieściła zdjęcia/gify będące symbolem żałoby. Podkreślam – języka przyjętego w sieci. Czy to zdrożne, że nie siliła się na oryginalność? Mnie tak wyrażony na blogach symbol żałoby nie raził i był wyrazem solidarności blogowiczów, a nie „owczego pędu” – które to określenie wyjątkowo mnie dotknęło.

Czy kusi kogoś, by krytykować, że jakaś blogowiczka umieszcza sobie suwak obrazujący np. zaawansowanie ciąży, upływ miesięcy czy lat małżeństwa, wiek dziecka? Czy krytykujemy szatę graficzną bloga, sposób pisania, błędy ortograficzne – raczej nie. Bo jest coś takiego jak netykieta.

I jeszcze jedna nauka wynika z tego incydentu – szanujmy swych czytelników – współblogowiczów. I nie uprawiajmy filozofii Kalego (ja mogę „dowalić” innym, na „dowalanie” mnie się nie zgadzam). Jakże łatwo napisać: „jeżeli wam się nie podoba co ja tu piszę – nie odwiedzajcie mnie”. Tyle, że jeżeli piszesz i nie zahasłowałeś/zahasłowałś swego bloga, i nie zaprosiłeś/zaprosiłaś grona ściśle wybranego do jego czytania – to jednak chcesz mieć bloga licznie odwiedzanego i komentowanego…Więc nie opluwaj swoich czytelników.

Warto czasem zastanowić się i przemyśleć to, co się napisze – przecież tak łatwo urazić ludzkie uczucia. Potrzebna taka cecha charakteru jak takt.

Pkela – przeczytałam Twój wpis i komentarze do niego. Widać - myślimy podobnie.
Do posta "Firanka wg Lacrimy"
Ivory – nie wiem co to za nici, kupiłam je w szmateksie; nie jest to kord, który ma tendencje do „ślizgania się” i faktycznie trudno zakańczać robótki z niego. Te nici przypominają syntetyczny kordonek. Końcówki nitek wszywałam w robótkę – na szczęście nie wyślizgiwały się. Oczywiście prasowałam i to z parowaniem, gdyż firanka była pościągana i wzór  niewidoczny. Uzyskałam efekt „lejącej się” dzianiny. To moja pierwsza firanka, nierobiona z nici bawełnianych (zawsze wierzyłam w bawełnę i krochmalenie).

Firanka według Lacrimy

Dziś zrobiłam zdjęcia firnki według wzoru Lacrimy. Czerwona  Marzeny tak mi się podobała, że postanowiłam  zrobić podobną do  chałupy w Zagórzu. Moja jest  przeznaczona do pokoiku, który zostanie urządzony w tonacji niebiesko-granatowej. Dziś prezentacja na oknie kuchennym. Przyjechalismy po 16.00 i o promieniach słonecznych można było sobie tylko pomarzyć. Uważam jednak, że zdjecia wyszły całkiem dobrze (no może nieco  krzywe, bo  jakoś mam tendecję do odchylania ich od pionu; np. zdjęcia z wycieczki do Dublina  mam niemal wszystkie  "wajchnięte" - tak  jakoś mi czasem wychodzi).

Szydełko Tulip 1,9 mm; nici syntetyczne - brak danych

Firaneczka nie jest zbyt duża: na 4 elementy plus  kilka  rzędów siatki na dole i na górze; szerokość - 5 elementów. Nici wyrobiłam  niemal do ostatniego metra. Na oknie docelowym  zostaną  jeszcze powieszone zasłonki z materiału w granatowo-niebieskie paseczki.

I dzisiejsze zdjęcie  ruin Klasztoru oo. Karmelitów Bosych w Zagórzu

Fotografia bardziej  przypomina  pejzaż malarski - robiłam ją zza szyby samochodu, prawie o 19.00  z naszej górki wykorzystując w aparacie  opcję zbliżenia. Klasztor był znakomicie widoczny - to jest odległość w granicach 2 km od nas.

Dygresje

Czy umieszczenie czarnej wstążeczki na blogu to wyraz zbiorowej egzaltacji, dziecinady, owczego pędu, nieszczere demonstrowanie swych uczuć? Czy też wyraz solidarności, łączenie się we wspólnocie narodowej, w bólu i trudnych chwilach z rodzinami ofiar? Nie oceniajmy.
Dla mnie nie jest śmieszne patrzenie na to, że duży procent polskich blogów spowił kir. Przeżywamy smutną narodową tragedię. I jest tak, że Polacy potrafią wspólnie przeżywać i łączyć się w smutku. Ma to różne oblicza i wymiar. Na większości blogów ma właśnie taki.
O tragedii dowiedziałam się od córki (zatelefonowała), chociaż właśnie „grasowałam” sobie po Internecie. Potem okazało się, że więcej informacji mogę usłyszeć z telewizji, bo Onet i Wirtualna Polska  „wieszały się” i nie można było nic przeczytać. Byliśmy z mężem bardzo poruszeni, odłożyliśmy na kilka godzin realizację naszych  sobotnich planów, by śledzić na bieżąco doniesienia mediów. Pierwszą czarną wstążkę zobaczyłam u Damurek. I wahanie – akcentować na swym blogu to łączenie się w żałobie narodowej, czy też nie? Nie miałam ochoty, by cokolwiek pisać. Jednak kolorowe zdjęcie z ostatniego postu po prostu już nie pasowało… Czarną wstążkę umieściłam. Mój blog, moje prawo, moje odczucia i na pewno nie wyraz owczego pędu.

Blogowicz ma kilka wyjść:
a) może zaakcentować w jakiś sposób swą solidarność, współodczuwanie smutku i bólu z rodzinami tragicznie zmarłych (wszak niewątpliwie wszyscy są w szoku, chociaż może nie wszyscy popierali opcję polityczna prezentowaną przez prezydenta Lecha Kaczyńskiego);
b) może w tym trudnym czasie nic nie pisać – po prostu milczeć;
c) może podkreślić w jakiś sposób, że dociera do niego bezmiar tragedii, ale jego życie toczy się dalej (jak zresztą każdego z nas) i potem umieścić sobie normalną notkę o tym, co robi, czym się zajmuje, co ugotował, obejrzał;
d)jeszcze jedna opcja – normalny post pisany podczas wydarzania się tragedii i informacja, że właśnie ta osoba dowiedziała się o wypadku;
e)całkiem normalny post o zwykłych sprawach nie poruszający tematu tragedii.
To są indywidualne wybory – nie potrafiłabym oceniać ich publicznie….
Ludziska różne przechodzą obok cudzych tragedii. Jedni zatrzymają się i pochylą, inni współrozpaczają, jeszcze inni są tylko zaciekawieni, a niektórzy obojętni.
O nasza osobista tragedia jest niewątpliwie bardziej dotkliwa i znów ktoś potrzebuje się podzielić swym bólem z innymi i oczekuje wsparcia, ktoś inny zamyka się w sobie i znika (albo się żegnając, albo bez słowa) - takie dwie odmienne postawy zauważyłam na odwiedzanych blogach.

Moim Czytelnikom dedykuję dziś jeden z liryków lozańskich A.Mickiewicza:

"Nad wodą wielką i czystą"

Nad wodą wielką i czystą
Stały rzędami opoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła twarze ich czarne;

Nad wodą wielką i czystą
Przebiegły czarne obłoki,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła kształty ich marne;

Nad wodą wielką i czystą
Błysnęło wzdłuż i grom ryknął,
I woda tonią przejrzystą
Odbiła światło, głos zniknął.

A woda, jak dawniej czysta,
Stoi wielka i przejrzysta.
Tę wodę widzę dokoła
I wszystko wiernie odbijam,
I dumne opoki czoła,
I błyskawice - pomijam.

Skałom trzeba stać i grozić,
Obłokom deszcze przewozić,
Błyskawicom grzmieć i ginąć,
Mnie płynąć, płynąć i płynąć.