Na Tokarnię

wybrałam się po raz drugi.  Pierwszy raz było to wejście zimowe. (Dzisiaj też zobaczyłam, że przepadły zdjęcia na blogu z tamtej wycieczki - muszę poszukać archiwalnych i uzupełnić).
Wybór trasy poniekąd jednoznaczny: wycieczka miała być taka, by można było zabrać psy,

które do Bieszczadzkiego Parku Narodowego wstępu nie mają. I chociaż marzyły mi się dzisiaj Bieszczady - skończyło się na paśmie Bukowicy.

 Trasa raczej spacerowa, jednak pozwoliła naładować akumulatory po trudnym tygodniu. Podjechaliśmy do Karlikowa od strony Bukowska, by wrócić przez Kulaszne, Czaszyn, Tarnawę i Zagórz. Wybierając trasę powrotną zapomniałam o prowadzonych od czerwca remontach dróg, co znacznie wydłużyło powrót (staliśmy kilkakrotnie na światłach po kilkanaście minut).

Jadąc z Karlikowa natknęliśmy się na starą kuźnię

 

A takie dziwolągi rosną na trasie

Z góry można podziwiać "farmę" wiatraków

 

Pogoda wymarzona - cudowne słońce od rana, tyle że niemożliwie wiało. Szkoda tylko, że w większości spadły już liście z drzew i kolorów jesieni było zdecydowanie mniej. Jednak błękitne niebo, rozszczepiające się w jesiennym słońcu powietrze i oczywiście widoki - wynagrodziły trudy.

 

Przeżyliśmy też chwile grozy. Właśnie zajmowałam się fotografowaniem (zmieniałam okulary, by lepiej widzieć instrukcje na aparacie - chciałam zrobić filmik), kiedy na szczycie Tokarni pojawiły się nagle cienie dwóch jastrzębi. Kołowały niebezpiecznie nad Tolką, która nie zdając sobie sprawy z niebezpieczeństwa ruszyła biegiem w kierunku ptaków. Moje rozpaczliwe wołanie i krzyki spowodowały, że psina przybiegła do nas (złapaliśmy ją na ręce), a jastrzębie odleciały. Poniższy filmik przypadkowo zarejestrował zdarzenie  - chciałam sfilmować pejzaż, a wyszło to co widać (nie zdążyłam wyłączyć aparatu, kiedy łapaliśmy Tolkę na ręce:

 

Mijający tydzień

był dość absorbujący zawodowo, toteż czasu na blogowanie zdecydowanie brakło. Dlatego dziś tylko jedno jesienne zdjęcie z pozdrowieniami dla wiernych Czytelniczek:

Dzisiejsza fotografia

 

jest gotową kompozycją zestawienia kolorów na sweter w jesiennych barwach. Dół to beżowa trawa, dalej żółcie i zielenie, a następnie rudości - tylko nie robiłabym już zwieńczenia niebieskiego (niebo).
Ostatnie dni były cudowne, pogoda prawdziwie jesienna umożliwiła uporanie się z większością prac ogrodowych: wysadziłam cebulowe, wykopałam dalie i rośliny kłączowe, w większości skopałam działkę. Wczoraj wyczyściłam groby na jednym z cmentarzy.

Dzisiejsze plany wycieczkowe pokrzyżował poranny deszcz (miało być pięknie: wczesna wycieczka z psami, cudne jesienne zdjęcia i wczesnopopołudniwy powrót do domu). Skończyło się na czterogodzinnym prasowaniu wypranej pościeli i dwugodzinnej wycieczce po "czołgowisku i nad stawami" - psom wystarczyło, śpią jak zabite. Ja jednak czuję niedosyt.

Robótkowo dość mizernie, coś tam pozaczynane, niedokończone, nowe pomysły tłuką się po głowie... Ot tylko jesienna serweteczka tylko dostała koronkę:

Ciaparo doskonały post edukacyjny na temat ściegu patentowego popełniła Kokotek - warto popatrzeć i cała tajemnica jak robić zostanie odkryta.

Czy moje Czytelniczki są zainteresowane  przybliżeniem sposobu wykonania czapek niemowlęcych (dwóch pierwszych) z poprzedniego postu?  Przygotować opis?

Czapki niemowlęce (1)

Jak daje się zauważyć, mam tendencję do seryjnego tworzenia dzianin. Dziś - czapki niemowlęce. Rozmiar 0-3 miesiące, chociaż takie czapki można oczywiście robić w większych rozmiarach.

 

Czapka nr 1

Druty 3 mm; włóczka 100% wełny;

Wykonana z włóczki przeznaczonej dla niemowląt, podwójna nitka. Czapeczka robiona od góry, na okrągło; oczka dodawane w co drugim rzędzie do uzyskania pożądanej szerokości; nauszniki. Włóczki wystarczyło niemal na styk; z resztki powstał maleńki pomponik. Robiąc tę czapkę usiłowałam sobie przypomnieć czapkę z czasów mojego dzieciństwa, którą dawno temu zrobiła mi mama - opis pochodził z "Przyjaciółki". Wiem, że widziałam go gdzieś w zbiorach mojej mamy jeszcze kilka lat  temu, jednak teraz jest chyba nie do odnalezienia.

Czapka nr 2

 

 

Model "Sowa" - powszechnie znany - tu w miniaturze, czyli najmniejszy rozmiar. Włóczka to akryl "Kocurek". Szydełko Tulip 2,1 mm.

 

Czapka nr 3 i 4

 

Popielato-różowa to model najprostszy z pomponem; druty 3 mm. Różowa ze słonikiem zrobiona półsłupkami. Ot takie zwykłe czapeczki na wczesną jesień.

Czapka nr 1 i 2 zostały ocieplone od wewnątrz drugą warstwą dzianiny:

 

Po prostu nabrałam oczka na druty na lewej stronie czapki i zrobiłam "podszewkę" w postaci cieniutkiej czapeczki.

Tabela rozmiarów czapek (orientacyjnie)

 

Czapka i szalik dla niemowlaka

Prezentuję, właściwie zimowy komplet dla niemowlaka: czapka i szaliczek. Czapka jest przeznaczona dla dziecka w wieku 0-3 miesiące; kiedy podrośnie można do tego szalika zrobić kolejną w większym rozmiarze.

Ponieważ zapotrzebowanie było na wzór żakardowy: gwiazdki - taki zrobiłam. Jednak klasyczne gwiazdy norweskie byłyby za duże na tak małą czapeczkę, toteż wybrałam wzorek z małymi.

Druty 3 mm; włóczka "Super baby"; akryl 100%; 360m/100 g; zużycie ok. 120 g

Całość dziergana z akrylu przeznaczonego na wyroby dla niemowląt. Początkowo
zamierzałam czapkę podszyć cieniutkim polarkiem, jednak takiego nie dostałam u nas w sklepie i zdecydowałam się na zrobienie drugiej warstwy samymi prawymi oczkami.

Jak już wcześniej wspominałam, mam kłopoty z taką małą, niemowlęcą rozmiarówką, toteż szukałam w Internecie danych na temat rozmiarów ubrań niemowlęcych. Czapka na rozmiar 0-3 miesiące  ma mieć głębokość około 13 cm - moja ma 14 cm. Dodam jeszcze, że ściągacz: 72 oczka, część ze wzorem 79 oczek. Dorobiłam też sznurki do wiązania, ale jeszcze nie zdążyłam przyszyć. Taka czapka musi być wiązana pod brodą, bo zwyczajnie zsunie się dziecku z głowy.

Wzór gwiazdki

 

Wykonując szalik, wykorzystałam kombinację ściągacza i ściegu patentowego, co dało efekt pogrubienia niebieskich pasków:

 

Zbliżenie wzoru

 

Szalik robiłam przeplatając cztery rzędy koloru białego, dwoma rzędami koloru niebieskiego. Z tym, że trzy rzędy białego robiłam ściągaczem 1x1; następne 3 rzędy splotem patentowym; 2 rzędy niebieskiego (z lewej i prawej strony) i 1 rz. białego.  Szalik wyszedł nieco grubszy, ma interesującą strukturę, jest nierozciągliwy, gdyż dziergam ściśle. Całość zdobią pompony. Należy pamiętać, że splot patentowy jest bardziej włóczkożerny i dlatego trzeba się liczyć z większym zużyciem włóczki. Całość zdobią niebieskie pompony.

Wzór powyższego szalika można znakomicie wykorzystać do wydziergania np. damskiego komina, który wykonany nawet w jednym kolorze da ciekawy efekt strukturalny.