Foto E.K.
Figura Matki Boskiej znajduje się w Katowicach w otoczeniu wspaniałej zieleni i kwiatów, które urodę swą zawdzięczają opiece i trosce Pani opiekującej się figurą:
Foto E.K.
Foto E.K.
środa, 17 sierpnia 2011
Kapliczki przydrożne. Kapliczka na pewnym osiedlu w Katowicach
Dzisiaj prezentuję zgoła nietypową kapliczkę. Nie jest to kapliczka z mojego regionu, ani taka, której zdjęcia wykonałam sama. Pokazuję ją jednak dlatego, że fotografie dostałam od pewnej pani opiekującej się nią, a poznanej dzięki mojemu blogowi.
poniedziałek, 15 sierpnia 2011
W ostatni
weekend chyba cała Polska wsiadła w samochody i ruszyła w podróż. Już w czwartek można było zaobserwować istne wariactwo. Pojechałam na obrzeża miasta, by kupić fugę w proszku. Stałam w korku na wjeździe do miasta minimum pół godziny, przesuwając się na jedynce po 2, 3 m. W sobotę do Zagórza odległego zaledwie 7 km od Sanoka jechaliśmy chyba 30 minut. Korek zaczynał się już na granicy miasta. Czyżby cała południowa Polska ruszyła w Bieszczady? Nie lepiej było wczoraj, kiedy chcieliśmy wrócić z ogrodu do domu - korek stał już od góry leskiej, toteż zdecydowaliśmy wrócić do miasta objazdem wioskami i ze zwyczajowych 7 km zrobiło się 25 - niestety.
Pogoda była niezła, acz bez rewelacji - czuć już jesień w powietrzu. Kwitnie wrotycz i nawłoć, żółcieją trawy.
To chyba już niemal jedne z ostatnich letnich chwil biesiadowania w ogrodzie. Lato nie rozpieszczało, jesień może być wczesna.
Pogoda była niezła, acz bez rewelacji - czuć już jesień w powietrzu. Kwitnie wrotycz i nawłoć, żółcieją trawy.
To chyba już niemal jedne z ostatnich letnich chwil biesiadowania w ogrodzie. Lato nie rozpieszczało, jesień może być wczesna.
Można uznać, że w ten weekend pogoda dopisała, było dość słonecznie, pomimo tego, że z ogrodu w sobotę wypędziła nas okrutna burza. Kiedy dojechaliśmy do Sanoka - okazało się, że tu nie spadła ani kropla deszczu. Dziś córka z zięciem wrócili do Krakowa, pozostała rodzina także się rozjechała. Z nami nadal został Czesio na wakacjach.
piątek, 12 sierpnia 2011
Jak zrobić kołnierzyk bebe do bluzki
o taki jak do tej:
Opiszę, jak robiłam kołnierzyk do tej konkretnej bluzki, gdyż jeżeli się weźmie inną grubość włóczki i drutów - potrzebne mogą być modyfikacje. Jednak ogólna idea wykonania będzie miała zastosowanie.
Chodziło o to, by uzyskać kołnierzyk z zaokrąglonymi rogami tzw. bebe. Zdecydowałam, że robić będę wzorem ryżowym, gdyż takie wykończenia mam przy bluzce; myślę jednak, że można taki kołnierzyk z powodzeniem wykonać wzorem francuskim, a nawet tzw. pończoszniczym (faktem jest, że przy gładkim wzorze kołnierzyk może się zwijać i nie będzie leżał ładnie, może też wymagać obrobienia, nie tylko półsłupkami, a nawet oczkami rakowymi).
Druty 3,5 mm; wzór ryżowy.
Aby uzyskać wyokrąglone rogi rozpoczynamy robótkę od narzucenia 7oczek, które w 2 rz. przerabiamy ryżem; na końcu rz. 2 narzucamy 3 ocz.;
rz.3 - wszystkie ocz. przerobić wzorem ryżowym;
rz.4 - ryż; narzucić na końcu rzędu 2 ocz. itd.
rz.6 - dodać 1 ocz.;
rz.8 - dodać 1 ocz.;
rz.10 - dodać 1 ocz.;
rz.12 - dodać 1 ocz.;
Zdecydowałam, że szerokość kołnierzyka - 16 ocz. jest wystarczająca. Oczywiście można modyfikować zarówno szerokość kołnierzyka, jak i sposób (liczbę) dodawania oczek. Kiedy użyjemy włóczki cieńszej, trzeba będzie dodawać więcej oczek na wyokrąglenie rogów.
Teraz modelowanie kołnierzyka - najważniejsze; żeby uzyskać naturalne wyokrąglenie samego kołnierza. Należy zawsze z tej strony z której się dodawało oczka, dodawać po 1 oczku ( ja robiłam narzut przekręcony za pierwszym, albo jak kto woli przed ostatnim oczkiem) i zaraz gubić dodane oczko na końcu rzędu - przerabiać dwa razem. W miarę dziania kołnierzyk będzie się sam układał na okrągło, a robótka będzie szła po skosie. Ta strona, gdzie zamyka się oczka będzie przyszyta do swetra.
Robimy kołnierzyk tak długi, jaki pasuje nam do dekoltu swetra.
Wyokrąglenie drugiego rogu robimy gubiąc i zamykając oczka w odwrotnej kolejności, by zakończyć robótkę na 7 oczkach.
Niestety wykonanie lewego i prawego rogu może się nieco różnić - wynika to z różnicy wzorów przy dodawaniu i zamykaniu oczek - dlatego kołnierzyk obrobiłam półsłupkami, można też zrobić jeszcze rząd oczek rakowych.
Kołnierzyk przyszywamy do bluzki, wcześniej fastrygując do swetra i sprawdzając prawidłowe jego ułożenie (środek dekoltu na plecach do połowa kołnierzyka).
Opiszę, jak robiłam kołnierzyk do tej konkretnej bluzki, gdyż jeżeli się weźmie inną grubość włóczki i drutów - potrzebne mogą być modyfikacje. Jednak ogólna idea wykonania będzie miała zastosowanie.
Chodziło o to, by uzyskać kołnierzyk z zaokrąglonymi rogami tzw. bebe. Zdecydowałam, że robić będę wzorem ryżowym, gdyż takie wykończenia mam przy bluzce; myślę jednak, że można taki kołnierzyk z powodzeniem wykonać wzorem francuskim, a nawet tzw. pończoszniczym (faktem jest, że przy gładkim wzorze kołnierzyk może się zwijać i nie będzie leżał ładnie, może też wymagać obrobienia, nie tylko półsłupkami, a nawet oczkami rakowymi).
Kołnierzyk bebe
Opis wykonania
Druty 3,5 mm; wzór ryżowy.
Aby uzyskać wyokrąglone rogi rozpoczynamy robótkę od narzucenia 7oczek, które w 2 rz. przerabiamy ryżem; na końcu rz. 2 narzucamy 3 ocz.;
rz.3 - wszystkie ocz. przerobić wzorem ryżowym;
rz.4 - ryż; narzucić na końcu rzędu 2 ocz. itd.
rz.6 - dodać 1 ocz.;
rz.8 - dodać 1 ocz.;
rz.10 - dodać 1 ocz.;
rz.12 - dodać 1 ocz.;
Zdecydowałam, że szerokość kołnierzyka - 16 ocz. jest wystarczająca. Oczywiście można modyfikować zarówno szerokość kołnierzyka, jak i sposób (liczbę) dodawania oczek. Kiedy użyjemy włóczki cieńszej, trzeba będzie dodawać więcej oczek na wyokrąglenie rogów.
Teraz modelowanie kołnierzyka - najważniejsze; żeby uzyskać naturalne wyokrąglenie samego kołnierza. Należy zawsze z tej strony z której się dodawało oczka, dodawać po 1 oczku ( ja robiłam narzut przekręcony za pierwszym, albo jak kto woli przed ostatnim oczkiem) i zaraz gubić dodane oczko na końcu rzędu - przerabiać dwa razem. W miarę dziania kołnierzyk będzie się sam układał na okrągło, a robótka będzie szła po skosie. Ta strona, gdzie zamyka się oczka będzie przyszyta do swetra.
Robimy kołnierzyk tak długi, jaki pasuje nam do dekoltu swetra.
Wyokrąglenie drugiego rogu robimy gubiąc i zamykając oczka w odwrotnej kolejności, by zakończyć robótkę na 7 oczkach.
Niestety wykonanie lewego i prawego rogu może się nieco różnić - wynika to z różnicy wzorów przy dodawaniu i zamykaniu oczek - dlatego kołnierzyk obrobiłam półsłupkami, można też zrobić jeszcze rząd oczek rakowych.
Kołnierzyk przyszywamy do bluzki, wcześniej fastrygując do swetra i sprawdzając prawidłowe jego ułożenie (środek dekoltu na plecach do połowa kołnierzyka).
środa, 10 sierpnia 2011
Wzięłam
się za malowanie. Odświeżyłam łazienkę, pomalowałam kaloryfer i drzwi. Zostało mi jeszcze uzupełnienie wykruszonych fug. Jutro planuję malowanie przedpokoju. W związku z pracami remontowymi mam mało czasu i jestem zmęczona, bo włażenie i złażenie z drabinki kilkadziesiąt razy, po prostu wyczerpuje. Czekałam z tym malowaniem i czekałam, aż w końcu zamiast cieplej zrobiło się zimno.
Jestem też nieco zła, bo w tym roku ptaki zżarły aronię, która nawet nie zdążyła dojrzeć. Jeszcze wczoraj było tej aronii dość dużo - dzisiaj krzaki zostały ogołocone - dosłownie. Również orzechy laskowe w ciągu kilku dni zniknęły z leszczyny. Parę dni temu głośno obwieściłam: "dużo jest orzechów w tym roku" - wczoraj zerwałam kilkanaście. Jakoś nie mam szczęścia do orzechów. Najpierw czekaliśmy, żeby leszczyna urosła, potem na pierwsze owoce, a teraz już kolejny rok wiewiórki okazują się szybsze. Ot sąsiedztwo lasu...
Zdjęcie na dzisiaj:
Jestem też nieco zła, bo w tym roku ptaki zżarły aronię, która nawet nie zdążyła dojrzeć. Jeszcze wczoraj było tej aronii dość dużo - dzisiaj krzaki zostały ogołocone - dosłownie. Również orzechy laskowe w ciągu kilku dni zniknęły z leszczyny. Parę dni temu głośno obwieściłam: "dużo jest orzechów w tym roku" - wczoraj zerwałam kilkanaście. Jakoś nie mam szczęścia do orzechów. Najpierw czekaliśmy, żeby leszczyna urosła, potem na pierwsze owoce, a teraz już kolejny rok wiewiórki okazują się szybsze. Ot sąsiedztwo lasu...
Zdjęcie na dzisiaj:
wtorek, 9 sierpnia 2011
Zielnik. Tojad
Tojad (Aconitum L.) – rodzaj roślin z rodziny jaskrowatych (Ranunculaceae Juss.). Bywa nazywany mordownikiem (z racji trujących własności). Liczy 100-300 gatunków (wg różnych źródeł), zamieszkujących półkulę północną. Gatunkiem typowym jest Aconitum napellus.
Tojad mocny (Aconitum firmum Rchb.) – gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych. Występuje w strefie klimatu umiarkowanego Europy i Azji. W Polsce występuje w Sudetach i Karpatach: w Tatrach, na Gubałówce, na Babiej Górze i w Paśmie Policy, na Pilsku, i na Baraniej Górze. Zdziczały występuje również na niżu. Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Ma właściwości lecznicze: surowcem zielarskim jest bulwiasty korzeń. Zawiera m.in. alkaloidy – akonityna, benzoakonityna, neopelina, akonina, napelina, hypoakonityna, skrobia, cukry.
Łodyga naga, wzniesiona i zwykle nierozgałęziająca się. Jest gruba, sztywna, naga i pusta w środku. Osiąga wysokość do 150 cm. Ulistnienie skrętoległe. Liście duże, dłoniaste, głęboko podzielone na kilka odcinków, 5-7 sieczne, głęboko ząbkowane. Kwiatostan znajdujący się na górnej części łodygi składa się z grona lub kilku gron o fioletowo-granatowej barwie. Kwiaty grzbieciste, o opadającym okwiecie, do 5 cm długości i do 2 cm szerokości. Górna część okwiatu hełmowata, zawiera wewnątrz dwa miodniki na długich trzonkach. Miodniki pochodzą z przekształconych płatków korony. Mieszczą się one w nieco tylko zgiętej ostrodze. Cały natomiast barwny kwiat, na który składają się 4 płatki i hełm, pochodzi z przekształconego kielicha. Charakterystyczną cechą gatunkową, po której najłatwiej rozróżnić go od innych bardzo podobnych gatunków tojadu jest jego hełm. U tojadu mocnego ma on taką samą wysokość, jak szerokość. W środku kwiatu od 3 do 5 słupków otoczonych licznymi pręcikami z ciemnymi pylnikami, na szerokich, czarno-białych nitkach. Owoc - mieszek zwierający liczne drobne nasiona. Mają one gładkie ściany i oskrzydlone krawędzie. Dojrzewają od września i stopniowo rozsiewają się, również przez zimę. Korzeń bulwiasty, o barwie czarnobrunatnej.
Jedna z najsilniej trujących roślin krajowych. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona, za śmiertelną dawkę uważa się już 2-5 mg tej substancji (przy doustnym spożyciu). Bydło i owce instynktownie nie jedzą jej. Akonityna początkowo działa pobudzająco, a potem paraliżująco na nerwy czuciowe i ruchowe o może spowodować śmierć wskutek paraliżu mięśni oddechowych i zatrzymania pracy serca. Może wnikać również przez skórę.
Tojad w starożytności wykorzystywany był jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu był najczęściej stosowaną trucizną. W średniowieczu używano go do zatruwania strzał i mieczy. Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to "mordownik", zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go "arszenikiem roślinnym". Według mitologii greckiej tojad powstał ze śliny strażnika Hadesu – psa Cerbera o trzech głowach, kiedy Herkules wyciągał go z piekielnych miejsc. Medea, kapłanka bogini Hekate, usiłowała otruć swojego pasierba Tezeusza używając tojadu mocnego, aby jej rodzony syn mógł odziedziczyć tron jej męża. Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony. Uważano, że tojad mocny znajdował się wśród składników, z których wiedźmy przygotowywały maści, dzięki którym mogły latać. Inna nazwa ludowa tojadu to Pantofelki Matki Boskiej. Według porzekadła roślina ta użyczyła swoich intensywnie szafirowych płatków na pantofle dla Maryi, gdy zdarła trzewiki uciekając z Dzieciątkiem Jezus i ze św. Józefem do Egiptu.
Tojad mocny był pierwotnie używany w leczeniu bólu, artretyzmu, zapalenia, chorób skórnych oraz nerwobóli. Jest też szeroko i bezpiecznie używany jako środek homeopatyczny w leczeniu stresu zarówno psychicznego jak i fizycznego.Lekarze homeopaci przepisują Aconite tym pacjentom, których objawy przypominają skutki zatrucia.
- Gatunki flory Polski
- tojad Berdaua (Aconitum ×berdaui Zapał.)
- tojad czarnohorski (Aconitum ×czarnohorense (Zapał.) Mitka)
- tojad dzióbaty, t. pstry, t. smukły (Aconitum variegatum L.
- tojad Fischera (Aconitum carmichaelii Debeaux) – gatunek uprawiany
- tojad Gayera (Aconitum ×gayeri Starmũhl
- tojad karłowaty (Aconitum ×nanum (Baumg.) Simonk.)
- tojad kosmatoowockowy (Aconitum ×hebegynum DC.)
- tojad lisi (Aconitum lycoctonum L. Emend. Koelle)
- tojad mocny (Aconitum firmum Rchb.)
- tojad mołdawski (Aconitum moldavicum Hacq.)
- tojad niski (Aconitum bucovinense Zapał.)
- tojad ogrodowy (Aconitum ×cammarum L. Emend. Fr.) – gatunek uprawiany
- tojad Pawłowskiego (Aconitum ×pawlowskii Mitka & Starmũhl.
- tojad sudecki (Aconitum plicatum Kőhler ex Rchb.
- tojad wiechowaty (Aconitum degenii Gáyer)
- tojad wschodniokarpacki (Aconitum lasiocarpum (Rchb.) Gáyer
- tojad wyniosły (Aconitum ×exaltatum Bernh. Ex Rchb.)
Tojad mocny (Aconitum firmum Rchb.) – gatunek rośliny należący do rodziny jaskrowatych. Występuje w strefie klimatu umiarkowanego Europy i Azji. W Polsce występuje w Sudetach i Karpatach: w Tatrach, na Gubałówce, na Babiej Górze i w Paśmie Policy, na Pilsku, i na Baraniej Górze. Zdziczały występuje również na niżu. Roślina objęta w Polsce ścisłą ochroną gatunkową. Ma właściwości lecznicze: surowcem zielarskim jest bulwiasty korzeń. Zawiera m.in. alkaloidy – akonityna, benzoakonityna, neopelina, akonina, napelina, hypoakonityna, skrobia, cukry.
Łodyga naga, wzniesiona i zwykle nierozgałęziająca się. Jest gruba, sztywna, naga i pusta w środku. Osiąga wysokość do 150 cm. Ulistnienie skrętoległe. Liście duże, dłoniaste, głęboko podzielone na kilka odcinków, 5-7 sieczne, głęboko ząbkowane. Kwiatostan znajdujący się na górnej części łodygi składa się z grona lub kilku gron o fioletowo-granatowej barwie. Kwiaty grzbieciste, o opadającym okwiecie, do 5 cm długości i do 2 cm szerokości. Górna część okwiatu hełmowata, zawiera wewnątrz dwa miodniki na długich trzonkach. Miodniki pochodzą z przekształconych płatków korony. Mieszczą się one w nieco tylko zgiętej ostrodze. Cały natomiast barwny kwiat, na który składają się 4 płatki i hełm, pochodzi z przekształconego kielicha. Charakterystyczną cechą gatunkową, po której najłatwiej rozróżnić go od innych bardzo podobnych gatunków tojadu jest jego hełm. U tojadu mocnego ma on taką samą wysokość, jak szerokość. W środku kwiatu od 3 do 5 słupków otoczonych licznymi pręcikami z ciemnymi pylnikami, na szerokich, czarno-białych nitkach. Owoc - mieszek zwierający liczne drobne nasiona. Mają one gładkie ściany i oskrzydlone krawędzie. Dojrzewają od września i stopniowo rozsiewają się, również przez zimę. Korzeń bulwiasty, o barwie czarnobrunatnej.
Jedna z najsilniej trujących roślin krajowych. Trująca jest cała roślina, a najbardziej korzenie i nasiona, za śmiertelną dawkę uważa się już 2-5 mg tej substancji (przy doustnym spożyciu). Bydło i owce instynktownie nie jedzą jej. Akonityna początkowo działa pobudzająco, a potem paraliżująco na nerwy czuciowe i ruchowe o może spowodować śmierć wskutek paraliżu mięśni oddechowych i zatrzymania pracy serca. Może wnikać również przez skórę.
Tojad w starożytności wykorzystywany był jako zabójcza trucizna, w Europie w okresie renesansu był najczęściej stosowaną trucizną. W średniowieczu używano go do zatruwania strzał i mieczy. Ludowa nazwa tojadu nawiązująca do jego trujących właściwości to "mordownik", zaś Pliniusz Starszy, również nawiązując do jego trujących własności nazywa go "arszenikiem roślinnym". Według mitologii greckiej tojad powstał ze śliny strażnika Hadesu – psa Cerbera o trzech głowach, kiedy Herkules wyciągał go z piekielnych miejsc. Medea, kapłanka bogini Hekate, usiłowała otruć swojego pasierba Tezeusza używając tojadu mocnego, aby jej rodzony syn mógł odziedziczyć tron jej męża. Tojadem otruto podobno Arystotelesa, zaś według Dioskurydesa jad tojadu jest tak silny, że zabija skorpiony. Uważano, że tojad mocny znajdował się wśród składników, z których wiedźmy przygotowywały maści, dzięki którym mogły latać. Inna nazwa ludowa tojadu to Pantofelki Matki Boskiej. Według porzekadła roślina ta użyczyła swoich intensywnie szafirowych płatków na pantofle dla Maryi, gdy zdarła trzewiki uciekając z Dzieciątkiem Jezus i ze św. Józefem do Egiptu.
Tojad mocny był pierwotnie używany w leczeniu bólu, artretyzmu, zapalenia, chorób skórnych oraz nerwobóli. Jest też szeroko i bezpiecznie używany jako środek homeopatyczny w leczeniu stresu zarówno psychicznego jak i fizycznego.Lekarze homeopaci przepisują Aconite tym pacjentom, których objawy przypominają skutki zatrucia.
Źródło:
Subskrybuj:
Posty (Atom)
LinkWithin
