U Antoniny

Cerkiew w Terce

2012-01-27T21:20:00.000+01:00

Terka to wieś leżąca nad Solinką, niedaleko ujścia do JezioraSolińskiego. Jest jedną z najstarszych wsi założonych przez ród Balów z Hoczwi.Lokowana na prawie wołoskim przed 1463 r. Nazwa wsi pochodzi od słowa „thranka” czyli tarnina.

Istniała tu kiedyś (rok 1771 lub 1781) drewniana cerkiew trójdzielna pw. św.Proroka Ilii nakrytą trzema ośmiopolowymi kopułami, a w 1911 roku wybudowano murowaną, która niestety spłonęła w 1914 r. Odnowiono ją w latach dwudziestychubiegłego wieku. Niestety po1950 roku cerkiewka została rozebrana.

Oto co zachowało się w tym miejscu:

Dzwonnica z XIX w.

Miejsce po cerkwi

Źródło:

http://www.twojebieszczady.pl/terka.php

Recenzje włóczek

2012-01-24T21:01:00.000+01:00

Trzeba przyznać, iż nasza koleżanka blogowa zakładając bloga recenzje-wloczek "odwaliła już kawał dobrej roboty". Umieściła na blogu, do teraz, 72 notki, czyli informacje o 72 gatunkach i typach włóczki dostępnej w pasmanteriach (także internetowych) na terenie Polski (chyba na razie). Wielkie dzięki.
A piszę o tym dlatego, że robi to dla nas wszystkich: dziergających, robiących dzianiny na drutach i szydełku.
Warto pozaglądać na tego bloga, który - mam nadzieję - będzie kontynuował tradycje nieuzupełnianego od grudnia 2008 r. bloga Recenzje włóczek. Jak na razie dziewczyna jest pełna zapału i poświęca wiele czasu temu przedsięwzięciu. Dobrze byłoby wesprzeć tę inicjatywę dodając komentarze na temat prezentowanych włóczek, co ewentualnym czytającym i oglądającym poszerzyłoby wiadomości i pomogło dokonać wyboru przędzy.
Myślę też, że przydałoby się jakieś logo reklamujące ten nowopowstały blog, które można by było wkleić na własnego bloga.
Koniecznie tam pozaglądajcie i zostawcie komentarz, jeżeli macie własne doświadczenia z prezentowanymi tam włóczkami.

Żakardy. Selbu – norweski wzór żakardowy

2012-01-22T19:32:00.000+01:00

Selbu to norweskie miasteczkoleżące w regionie Sør-Trøndelag, a także nazwa tradycyjnego norweskiego wzoru: ośmioramiennej gwiazdy zwanej SelbuRose dzianej z dwóchkolorów włóczki, przeważnie białej iczarnej. Za twórczynię tego wzoru uważa się pewną szesnastolatkę Marit Olsdatter (Emstad) (1841-1929), która pewnej niedzieli w 1857 r. pojawiła się w kościelew rękawiczkach z wzorem Selbu Rose.

Marit Olsdatter (Emstad) ( 1841-1929); zdjęcie stąd

Flaga Selbu - stała się inspiracja dla Marit; zdjęcie stąd

Wzór zyskał popularność,wrabiano go głównie na rękawiczkach, a później i czapkach, skarpetach, swetrachrobionych z naturalnej wełny owczej.

Tradycyjne wzory Selbu Rose; zdjęcie stąd

Zdjęcia rękawiczek - stąd

Od 1890 r. praktycznie twórcy z tamtej okolicy wykonywali nasprzedaż odzież sportową z tym właśnie wzorem. Z czasem powstały tam firmydziewiarskie.

Rzeźba z brązu - autor Sivert Donali - przedstawiająca matkę uczącą córkę robótki na drutach (zdjęcie stąd)

W Selbu (nieopodalkościoła) mieści się muzeum "Selbu Bygdemuseum":

Zdjęcie stąd

gdzie zgromadzono duży zbiór eksponatów prezentujących historię rzemiosła. Selbu jest znane m.in.z produkcji kamienia młyńskiego. Jest tu też dział poświecony dziewiarstwu –prezentowanemu od 1850 r.

Zdjęcia stąd

Schematy wzorów Selbu Rosa:

Schemat ze zbiorów muzeum

Źródło:

http://exviking.net/man/selbu.htm

http://www.visitselbu.no/eng/museer.html

http://www.gonorway.no/norway/counties/sor-trondelag/selbu/763c823027b2c38/index.html

https://www.selbu.kommune.no/enheter/bygdemuseum/Sider/default.aspx

Łapki/podkładki kuchenne

2012-01-21T19:47:00.000+01:00

Zrobiłam nowe, bo stwierdziłam, że nadszedł czas na wymianę dotychczasowych. Nie są jakoś specjalnie skomplikowane, ani urokliwe. Zwyczajne prostokąty zrobione szydełkiem z grubej bawełny (podwójna nitka). Mają służyć jako łapki i podkładki pod gorący garnek lub talerz.

Zastosowałam dwa wzory z półsłupków. Łapki kolorowe wykonałam rzędami półsłupków łapiąc tylko jedną nitkę słupka poprzedniego rzędu; podkładki wykończone kolorowym obramowaniem robiłam półsłupkami od środka w formie kwadrata. Jedne i drugie wykończyłam oczkami rakowymi.

I jeszcze akcent świąteczny. Pokazuje dziś cudną kartę świąteczna wykonaną haftem krzyżykowym, którą wraz z życzeniami otrzymałam od Teni. Teresa pięknie i starannie haftuje drobniusieńkimi krzyżykami. To już czwarta haftowana karta od niej. Dwie pierwsze już sobie oprawiłam w ramki.

Tereso dziękuję bardzo - czuję się wyróżniona, kiedy dostaję takie piękne karty - dzieło Twych rąk.

Kapliczki przydrożne. Kapliczka leśna w Sanoku - za "czołgowiskiem"

2012-01-19T21:54:00.000+01:00

Faktycznie stoi w lesie przy drodze do Lisznej. Żeby ją dobrze dojrzeć należy wejść po schodach.

Dwa zdjęcia zrobione w różnych porach roku.

Czapki męskie (2)

2012-01-17T18:50:00.001+01:00

Kolejne czapki męskie. Tym razem wzór Turn A Square by Jared Flood. Jednak nie korzystałam z opisu, bo mi to potrzebne nie było. Pomysł Jareda zupełnie zwyczajny, bo ludziska od dawien dawna robią czapki w paski, które można układać w różnej konfiguracji. Tu charakterystyczny jest sposób spuszczania oczek na główkę czapki (klinowy), paski wówczas układają się w interesujący sposób:

Druty 3 -3,5 mm. Włóczka skarpetkowa 25% wełna, 25% poliamid; zużycie ok. 50g

Czapki robiłam z włóczek skarpetkowych podwójną nitką. Wychodziło tak około 50 g. Jest to świetny sposób na wyrobienie resztek. Oczywiście nie każdemu mężczyźnie może być dobrze w takiej czapce zwanej "kondomówką", jednak w obliczu - już zupełnie realnej - zimy, przyda się każda czapka. Ta jest o tyle wygodna, że można ją uznać za niezwykle uniwersalną. Jest niewielka, raczej niegruba, dość ciepła, doskonale chroni głowę i świetnie mieści się w kieszeni kurtki.

Moje czapki zrobiłam dla kilku mężczyzn z rodziny, w rozmiarach: XL = 60/62 cm obwód głowy, L = 58/60 cm obwód głowy, M = 56/58 cm obwód głowy. Jednak wielkości nie regulowałam ilością oczek na szerokość, a głębokością.
Czapka robiona na okrągło bez zszywania. Narzucałam na druty 96 oczek (dobra ilość do podziału na 4 części po 24 oczka - kiedy dojdzie do spuszczania na główkę). Ściągacz 2 x 2 - 12 rzędów. Powyżej ściągacza prosto w górę: rozmiar XL = 30 rz., L = 26 rz., M = 24 rz. Potem podzieliłam oczka na 4 części i spuszczałam w co drugim rzędzie po 8 oczek (22 rz.), aż zostało mi na drucie 4 oczka, które ściągnęłam nitką i zeszyłam. W pewnym momencie z drutu na żyłce przechodziłam na cztery rękawiczkowe, bo wygodniej było mi spuszczać oczka na tym zmniejszającym się obwodzie czapki.
Proszę nie zrażać się tym, że robótka na drutach wygląda mikro i wydaje się, że czapka jest jakby za płytka - jest to złudzenie. Kiedy zdecydujemy się zrobić więcej rzędów - czapa może okazać się za głęboka.
Taką czapkę można także robić od góry, od tych 4 oczek i dodawać oczka na obwodzie.

Żakardy. Bohus – szwedzki wzór żakardowy

2012-01-15T20:12:00.002+01:00

Wielki kryzys w latach trzydziestych XX w. spowodował również wysokie bezrobocie w prowincji Bohuslän w Szwecji. Grupa kobiet z północnej części Bohuslän zwróciła się do żony gubernatora Emmy Jacobsson w Goteborgu z prośbą o pomoc. W 1939 r. powstała spółdzielnia dziewiarska "Bohus Stickning". Początkowo kobiety wykonywały z wełny na drutach niewielkie formy dzianinowe sprzedawane turystom: rękawiczki, skarpetki, czapki. Pomimo tego, że produkty sprzedawały się dość dobrze, dochód nie wystarczał na utrzymanie rodzin.

Knitchmagazin.com/fall/winter 2011/1012

Z czasem zaczęto realizować wzory opracowane przez Emmę Jacobson, a następnie profesjonalnych projektantów. Wprowadzono do produkcji wełnę i angorę doskonałej jakości.

Zdjęcie stąd

Wzory Bohus nie są odzwierciedleniem tradycyjnych miejscowych wzorów. Emma urodzona we Wiedniu (studiowała sztuki piękne, a także uzyskała stopień doktora botaniki), posiadała zmysł artystyczny i tworząc swe projekty inspirowała się sztuką kontynentalną, tkaninami z Peru i Chin. Pragnęła, by dzianina Bohus trafiła w gusta wyrafinowanych odbiorców i do ekskluzywnych sklepów.

Zdjęcie stąd

W latach 1940-1953 wzory dla firmy projektowała Anna-Lisa Mannheimer Lunn, która stworzyła swetry rozpinane mające kolorowe przody, a gładkie plecy i rękawy. Roda Randen była autorką wzoru (opracowanego około 1945 r.) znanego, jako Eskimå (czerwone paski); w innych wzorach z tej serii stosowano kilka odcieni zieleni. W 1947 roku Anna-Lisa stworzyła charakterystyczny sweter z okrągłym kolorowym karczkiem Blå Skimmer (Blue Shimmer):

Zdjęcia stąd

Wzór tego swetra nie jest oparty na tradycyjnych szwedzkich wzorach żakardowych, stał się jednak najbardziej popularnym wzorem Bohus. Stąd swetry Bohus kojarzą się nieodmiennie właśnie z wrabianymi na okrągło, bajecznymi kolorystycznie, karczkami.

Projektantka Annika Malmström-Baldini prowadziła zespół projektowy w latach 1952-59. Jej zasługą jest fakt wejścia na rynki amerykańskie. Kerstin Olsson projektowała wzory wielokolorowe: „Egg” został zaprojektowany w 1963 roku, „Mgły” w 1964 roku. Ostatnim poważnym projektantem była Karin Ivarsson, która pracowała w latach 1960-69 – jest autorką projektu „Swan” (1966 r.)

Ostatecznie spółdzielnia przestała działać w 30 kwietnia 1969 r. W ciągu trzydziestu lat stworzono tam ponad 400 oryginalnych wzorów.

Dzisiaj oryginalne dzianiny Bohus można zobaczyć na wystawie Bohusläns Museum.

Tu tabela systematyzująca nazwy modeli i nazwiska projektantów oraz podająca daty, kiedy poszczególne projekty zostały opracowane

Źródło:

http://www.vastarvet.se/kulturvast_templates/Kultur_ArticlePage.aspx?id=45847

http://www.solsilke.se/Nyheter.htm

http://www.solsilke.se/

http://www.oneofsusannas.com/bohusclass.htm

Dzisiaj

2012-01-14T21:14:00.001+01:00

tak było:

Pierwszy większy śnieg tej zimy:

Psisko poszalało:

Rękawiczki i mitenki

2012-01-12T22:12:00.000+01:00

Do białej czapki - tej, dorobiłam (jeszcze w okresie świątecznym) rękawiczki do kompletu:

Wróciłam też do sprawdzonego wzoru mitenek z włóczki skarpetkowej. Tym razem w kolorach jesieni:

Bardzo lubię mitenki z włóczki skarpetkowej i nieustannie je noszę. Sprawdzają się doskonale do prowadzenia samochodu, są ciepłe, niezbyt grube. Ponadto nie deformują się, nie wycierają, nie kluszczą. Mitenki zrobione np. z "Oliwii" po 2 tygodniach użytkowania zrobiły się po prostu paskudne. Włóczka skarpetkowa jest dość cienka, toteż zawsze, albo robię w dwie nitki, albo dodaję inną, w zbliżonym kolorze. Tu mankiet w nieco innym odcieniu, gdyż obawiałam się, że braknie mi włóczki melanżowej.

Czapki męskie (1)

2012-01-09T18:30:00.001+01:00

Nagle okazało się, że mój mąż nie ma porządnej włóczkowej czapki. Jedną zgubił, a ta co została wyciągnięta z szafy, okazała się już porządnie sfatygowana. Faktem jest, że mojemu mężowi (podobnie, jak i mnie) w każdej czapce jest fatalnie, jednak zimowa aura wymusza noszenie jakichkolwiek nakryć głowy i człowiek przestaje zwracać uwagę na to jak wygląda, bo woli uniknąć przeziębień.
No to siadłam i zrobiłam:

Druty 3,5 - 4 mm; włóczka 100% wełna niewiadomego pochodzenia, zużycie 50 g; rozmiar czapki na obwód głowy 57 cm

Oczywiście wykonanie takiej czapki jest nieskomplikowane, jednak przybliżę krótko sposób wykonania.

Czapka męska wzór warkoczowy

Włóczka: wełna 100% (taka na druty 4,5 mm), ja robiłam początkowe 10 rzędów na drutach 3,5 mm , potem użyłam drutów 4 mm, żeby czapka była zrobiona dość ściśle. Dodatkowo dodałam drugą bardzo cieniutką nitkę włóczki wełnianej (ze szpuli) kupionej kiedyś na Allegro. Czapka wykonana jest metoda bezszwową, na okrągło. Na ten rozmiar głowy nabrałam 80 oczek. Motyw powtarzalny wzoru to: 2 oczka prawe, 2 ocz. lewe, warkocz z 4 ocz. prawych przeplatany co 8 rzędów, 2 ocz. lewe, 2 ocz. prawe.

Zrobiłam 6 powtórzeń warkocza, by potem zgubić oczka lewe i ściągnąć czubek czapki nitką.

Dodam jeszcze, że na obwód głowy około 60 cm należy dodać 10 oczek (1 motyw).

Należy robić dość ściśle, by czapka nie była zbyt przewiewna i szybko się nie zdeformowała.

Czapka nr 2 jest nieco płytsza. Wykonana, najbardziej znanym pod słońcem, wzorem reliefowym.

Druty 3,5 - 4 mm; włóczka "Oliwia" (75% akryl, 25% wełna; 250m/100g + cieniutka nitka wełniana), zużycie 60 g; rozmiar czapki na obwód głowy 57 cm

Czapka męska wzór reliefowy

Wzór reliefowy: kratka - 4 ocz. prawe, 4 ocz. lewe x 4 rzędy. Druty 3,5 - 4 mm. Obwód głowy jw.: 57 cm (jeżeli chcemy zrobić rozmiar nico większy, dodajemy wielokrotność wzoru kratki (8 - 12 oczek).

Czapka wykonana jest metoda bezszwową, na okrągło. Nabrałam 80 oczek na druty 4 mm, wykonałam ściągacz 2x2 -10 rzędów na drutach 3,5 mm. Następnie na drutach 4 mm zrobiłam 9 powtórzeń wzoru kratkowanego. Teraz już nie robiłam "kratek", oczka prawe robiłam do góry, a gubiłam na główkę czapki oczka w pasie oczek lewych: po 1 ocz. w co drugim rzędzie przerabiając ostanie prawe z pierwszym lewym, aż zostało po 1 lewym dzielącym pasy prawych. Potem jeszcze zgubiłam po 2 ocz. z pasa prawych oczek. Pozostałe ściągnęłam nitką i zeszyłam czubek czapki.

Żakardy. Argyle – szkocki wzór żakardowy

2012-01-07T21:36:00.000+01:00

Dzisiaj nadal pozostanę w szkockich klimatach. Interesującym jest wzór zwany argyle (czasami argyll) – są to kolorowe romby (kojarzone zeszlifem diamentów), na których krzyżują się linie w kontrastowym kolorze. Całość daje złudzenie trójwymiarowości.

Wikipedia

Wzór ten wykorzystywanyjest w projektach dzianinowych: skarpet, swetrów, kamizelek.

Wikipedia

Znany jest już odco najmniej 1500 r., kiedy to pojawił się na skarpetkach członków szkockiegoklanu Campbell pochodzącego z hrabstwa Argyll w zachodniej Szkocji (charakterystyczne kolory– to zielony i biały). Podobnie wzorzysteskarpetki nosili szkoccy górale od XVII w., jednak wówczas zaczęto już wprowadzaćinna kolorystykę rombów.

Burberry

Bonprix

Dzianiny argyle stały się modne wAnglii po pierwszej wojnie światowej. Szkockafirma „Pringle of Scotland” w latach dwudziestych XX w. spopularyzowała ten wzór, m.in. książęWindsoru nosił sportowe swetry i skarpety w romby przeznaczone do gry w golfa.

Benetton- jesień/zima 2007-2008

Benetton 2009-2010

W Ameryce wzór stał się popularny w 1949 r., kiedy to prezes firmy odzieżowej Brooks Brothers wrócił z turnieju golfa w Szkocji i rozpoczął produkcję odzieży z tym motywem. Lata osiemdziesiąte ubiegłego wieku, to ponownie powrót tego wzoru, który trafił również do mody damskiej na swetry, szaliki, spódnice. Motyw argyle pojawia się na skarpetach drużyn sportowych, ale i na trampkach, poduszkach, zapalniczkach i innych produktach użytku codziennego. Na przykład kolarska drużyna Chipotle Slipstream wykorzystuje niebieskie i pomarańczowe romby we wszystkich swoich kostiumach oraz materiałach promocyjnych. Ubrania w ten wzór noszą takie gwiazdy, jak Madonna, David Beckham i Nicole Kidman.

Promod

Nordstrom

Przykładowe schematy z TOT TRICOT - pod tym linkiem znajdziemy wiele interesujących modeli i wzorów żakardowych.

Darmowe wzory:

http://www.bernat.com/pattern.php?PID=4094&cps=21191

http://www.unicornbooks.com/pattern_Bkidsargyle.asp

Cerkiew w Piątkowej

2012-01-04T17:30:00.000+01:00

Niezwykle urokliwa (dla mnie jedna z najpiękniejszych) i opuszczona; znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej w niewielkiej wiosce 10 km od Birczy, nad potokiem Jawornik nieopodal lasu. Dostać się do niej można przez potok po betonowych płytach.

Cerkiew grekokatolicka p.w. św.Dymitra należy do nielicznych w południowej Polsce trójdzielnych cerkwi kopułowych. Pochodzi z 1732 r., jednak posiada elementy architektoniczne z lat wcześniejszych. Inskrypcja wycięta cyrylicą na nadprożu zachodniego portalu może świadczyć o roku przebudowy lub remontu.

Cerkiew o układzie amfiladowym zbudowana jest na planie trzech kwadratów. Ma konstrukcję zrębową oraz kamienną podmurówkę. Ściany cerkwi obwiedzione sobotami na słupach murowanych z rzecznego kamienia. Całość pokryta gontem. Cerkiew zwieńczona jest trzema kopułami.

Portal zachodni prostokątny ma ozdobnie wycięte nadproże z wyrytą inskrypcją fundacyjną i datą. Drzwi zdobią ozdobne okucia:

Czworoboczne prezbiterium, nawa i babiniec są nakryte stropami płaskimi. Między babińcem, a nawą ciekawie wycięta przegroda, jedna z nielicznych w Karpatach. W nawie na ścianie zachodniej - chór.
Z dawnego wyposażenia cerkwi zachowała się tylko ikona namiestna z końca XVI w. z postacią św. Jana Chrzciciela (depozyt Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków i Muzeum Zamku w Łańcucie).

Fragment muru okalającego cerkiew

Cerkiew opuszczona po II wojnie światowej niszczała, zniknęło też wyposażenie. Była remontowana w latach sześćdziesiątych i dziewięćdziesiątych ubiegłego wieku. Teraz nieco zabezpieczona, stoi nieużytkowana.
Nieopodal pozostałości cmentarza z nielicznymi nagrobkami:

Takimi płytami położonymi na dnie potoka można przeprawić się na teren okalający cerkiew

Źródło:

Magdalena, Artur Michniewscy, Marta Duda: "Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Pruszków 2003.

Żakardy. Sweter - wzór norweski (3)

2012-01-02T17:00:00.000+01:00

Taki sweter sobie zrobiłam:

Druty 3,5, 4 mm; włóczka "Pearl" 100% akryl, 285 m/100 g; zużycie 450 g (400 g bordowej "Pearl"+50 g włóczki beżowej niewiadomego pochodzenia)

Włóczka ma zdecydowanie kolor czerwonego wina. Nie chciałam mieszać innych barw i dlatego wybrałam na wzór żakardowy kolor beżowy. Sweter robiony bezszwowo od dołu, rękawy połączone z przodem i plecami i na okrągło wyrabiany raglan. Z tyłu, przy podkroju szyi zrobiłam kilka rzędów skróconych, by lepiej układał się dekolt.

Detal - zbliżenie wzoru

Korzystałam z takiego schematu:

Wprowadziłam oczywiście swoje modyfikacje w układzie wzorów.

Wprawdzie zimy i aury na takie swetry nie ma, ale co mi tam. Sweter i tak się przyda.

Widok

2011-12-31T15:00:00.000+01:00

Jest takie miejsce w lesie w Zagórzu, że kiedy tam dochodzę, to prawie zawsze robię zdjęcie tego samego widoku. Niby taki sam, a za każdym razem inny. Zależy od pory dnia, roku i pogody. Lubię ten widok:

Ten sam widok jeszcze raz - te fotki zrobione zostały kiedyś komórką:

Wszystkim życzę dużo zdrowia i radości

w nadchodzącym roku

Żakardy. Lopi – islandzki wzór żakardowy

2011-12-30T22:47:00.001+01:00

Historia islandzkiej odzieży wełnianej zaczyna się wraz z przybyciem na te ziemie Wikingów (średniowiecze). Jednak klasyczny sweter irlandzki z wełny lopi to właściwie początek XX wieku. „Icelandic craft magazine" w 1923 roku po raz pierwszy opublikował wzmiankę na ten temat. Na początku 1900 roku kilka kobiet zaczęło eksperymentować dzianie swetrów z lopi (nieprzędzionych włókien wełnianych).

Zdjęcie: http://en.wikipedia.org/wiki/File:Islandpullover_004.jpg

Wełna islandzkich owiec jest złożona z dwóch warstw - zewnętrzną stanowią długie włosy (isl. tog), a pod nią znajduje się warstwa krótkowłosa (isl. pel). Kiedy na Islandii pojawiły się kołowrotki, a więc w II połowie XIX wieku, zaczęto separować te dwa rodzaje wełny i używać ich do różnych celów. Tog, który może osiągać długość do 14 cali, był czesany, prostowany i przędzony do uzyskania silnych nici do szycia. Wyrabiano z nich płótno na worki, liny, i sznurki. Najlepszy tog, który jest podobny do moheru w teksturze i połysku, był używany do wyrobu koronkowych chust, czasem do otrzymywania wytrzymałych materiałów do użytku domowego, np. na fartuchy. Moher był również wykorzystywany w hafciarstwie. Pel był włóknem na ubrania. Brązowe i szare owce dawały najbardziej miękki pel, z którego wyrabiano bieliznę. Robiona na drutach, wełniana bielizna była popularna na Islandii aż do II Wojny Światowej. (http://www.iceland.pl/artyk/050430artyk1.html)

Zdjęcie:http://en.wikipedia.org/wiki/File:Lopapeysa.jpg

Swetry z lopi okazały się strzałem w dziesiątkę: są lekkie, wodoodporne, ciepłe, mają dobre parametry izolacyjne.Wzory podobne do swetrów z południowej Szwecji (szwedzkie są jednak robione z cieńszych włóczek) oraz do etnicznych wzorów grenlandzkich. Tradycyjny sweter z lopi jest zrobiony ściegiem gładkim (tzw. pończoszniczym), na okrągło, metoda bezszwową. Ma wzór żakardowy na dole swetra (nad ściągaczem) i taki sam nad ściągaczami rękawa; charakteryzuje się na okrągło wyrabianym - wzorem żakardowym - karczkiem. Należy zwrócić uwagę, że swetry te początkowo robione były z wełny niefarbowanej: w kolorze białym, szarym, czarnym, brązowym. Obecnie ta klasyczna kolorystyka uległa zmianom, swetry stały się zdecydowanie barwne np. wykonany na tym blogu .

Swetry lopi są wykonywane z trzech grubości wełny, co narzuca grubość drutów:

Lett.-Lopi: próbka 18 oczek i 24 rzędów = 10 x 10 cm; druty 4, 5 mm;

Álafoss Lopi: próbka: 13 oczek i 18 rzędów = 10 x 10 cm; druty 6 mm;

Bulky Lopi: próbka 9 oczek i 13 rzędów = 10 x 10 cm; druty 9 mm.

Link - filmik ze sklepu ze swetrami.

Galeria swetrów:

http://fiveprime.org/hivemind/Tags/lopapeysa

http://www.tumblr.com/tagged/lopi-sweater

Darmowe wzory swetrów islandzkich:

Afmæliby Helene Magnusson

Icelandic Design Sweater

Wzór „Olga”(płatny):

http://helenemagnusson.blogspot.com/2011/08/and-they-were-four.html

http://tricoteuse-islande.fr/blog/models/olga/

Źródło:

1.”Islandia: owce, wełna, dzierganie…” http://www.iceland.pl/artyk/050430artyk1.html

2. http://www.iceland-vacation-information.com/icelandic_sweater.html

3. http://www.kertzer.com/Yarns/Alafoss/LopiHistory/tabid/117/Default.aspx

4. http://en.wikipedia.org/wiki/Lopapeysa

Wycieczka na Tokarnię

2011-12-28T18:54:00.000+01:00

Tokarnia (778 m n.p.m.) leży w Beskidzie Niskim (pasmo Bukowicy) na trasie Głównego Szlaku Beskidzkiego znakowanego kolorem czerwonym. Pasmo Bukowica ciągnie się nadługości około 15 kmz północnego zachodu na południowy wschód, między doliną Wisłoka na zachodzie, do doliny Osławy na wschodzie. Od południowego wschoduBukowica łączy się z pasmem Beskidu Lesistego, a od stronywschodniej z Pogórzem Bukowskim.

Tak było na trasie

W kierunku południowym odchodzą grzbiety m.in. Berda (646 m), Kowalowej (674 m), Szczobu (642 m) i Kiczerki (612 m), które łagodnieobniżają się do doliny Wisłoka. Od północny: Polany (691 m), Jawornika (693 m), Kiczery (696 m) i Rzepedki (708m).

Na szczycie Tokarni stoi wieża telefonii komórkowej:

Naprzeciwko stoku, widać trasę zjazdową wyciągu narciarskiego w Karlikowie:

Po zejściu ze stoku można skręcić w prawo; znajdowała się tu kiedyś łemkowska wieś Przybyszów (nad potokiem Płonka, będącego dopływem Osławy).

Zdjęcia z odnowionymi nagrobkami na pobliskim cmentarzyku

U podnóża Bukowicy od II połowy XV wieku zaczęły powstawaćwsie lokowane na prawie wołoskim. Były to miejscowości Wejnerówka, Puławy, Tokarnia, Wola Piotrowa, Karlików,Płonna, Rzepedź, Wisłok Wielki, Przybyszów, Polany Surowicze. Wsie te okalaływieńcem całe pasmo górskie, większość z nich już nie istnieje.

Dzisiejsza pogoda nie była najlepszą na taką wyprawę. Przede wszystkim nie pozwoliła podziwiać ponoć wspaniałych widoków (przy dobrej pogodzie widać nawet Tatry). Mgły przysłaniały i tę nieszczęsna wieżę telefoniczną, a nawet widok na wyciąg w Karlikowie. Śnieg na trasie zmrożony, pod drzewami był wyraźnie mokry. Psica podczas schodzenia inteligentnie stawiała łapy w nasze ślady, by nie drażnić ich sobie ostrymi kawałkami lodu. Trasa zupełnie nieprzedeptana, poznaczona była tropami saren, jeleni i innych nieznanych mi zwierząt. Potem pooglądaliśmy cerkiewki w Płonnej, Szczawnym, Turzańsku i Rzepedzi. Im bliżej Tarnawy i Zagórza pogoda była coraz bardziej wiosenna - zazieleniła się nawet trawa.

Żakardy. Prezentacja swetrów

2011-12-27T23:21:00.000+01:00

W przedświątecznej krzątaninie czasu na nic nie miałam. Teraz po świętach powoli łapię oddech, chociaż zaległości w różnych dziedzinach nadal mam wiele. Obiecałam pokazać czerwony sweter z jeleniami (jeżeli ktoś woli - reniferami). Z powodu kiepskiej pogody zdjęcia szybkie, balkonowe. Przy okazji został reanimowany sweterek żakardowy zrobiony jakieś 10 lat temu - wtedy miał golf i zgodnie z trendami ówczesnej mody był bardzo krótki. Obecnie pozbawiony golfa (podprułam i podszyłam plisę przy dekolcie) zyska zapewne (przynajmniej w tym sezonie) nowe życie.

Ten sweterek żakardowy odrabiałam ze zdjęcia umieszczonego w "Wysokich obcasach" z 2001 r. Był to projekt Benettona. Pamiętam, że wzór odrysowałam z fotografii na papier kratkowany.

Na dowód oryginalne zdjęcie z gazety:

"Wysokie obcasy 2001 nr 46(138)

i odrysowany wzór:

I jeszczeraz "jelenie":

Święta

2011-12-23T19:15:00.001+01:00

Szalik męski

2011-12-21T16:44:00.001+01:00

Nie ukrywam, że podpatrzyłam ten szalik u tuptup. A że okres przedświąteczny i czas prezentów, to na prezent gwiazdkowy "ukręciłam" podobny:

Druty 5,5 mm; włóczka Himalaya Padish 180 m/100 g (20% akryl, 30% wełna), kolor 50210 i 50206; zużycie 200 g

Włóczka mniej szlachetna, aniżeli tuptupowa, ale z efektu jestem zadowolona. Była to robótka tzw. kolejkowa (robiłam ten szalik ze 2 tygodnie podczas wysiadywania w kolejkach np. do lekarza). Szalik wydaje się milusi i dość ciepły.

Mężczyzna, dla którego został zrobiony, zdaje się, lubi niebieską gamę braw i mam nadzieję, że będzie zadowolony z prezentu. Przyznam się, że zamówiłam początkowo w internecie inne kolory i kiedy je ujrzałam w rzeczywistości - stwierdziłam, że są bardziej damskie, niż męskie. Ostatecznie "na żywo" pooglądałam włóczkę w miasteczkowej pasmanterii i wybrałam powyższe kolory.

Zmykam teraz do gotowania świątecznego, zamierzam robić gołąbki i przygotować ciasto na pierniczki. W sobotę narobiłam pierogów; w niedzielę lepiłam uszka. Pracę przedświąteczną muszę sobie rozkładać na raty, bo nie zdołałabym wszystkiego przygotować w ostatni dzień.

Żakardy. Fair Isle - szkocki wzór żakardowy

2011-12-18T19:56:00.002+01:00

Niektórzy terminu Fair Isle używają ogólnie w odniesieniu do dzianin powstałych metodą żakardową. Jednak ta technika dziania związana jest ściśle ze Szkocją. Nazwa jej pochodzi od małej wysepki Fair Isle (północna Szkocja), stanowiącej część Wysp Szetlandzkich. Można powiedzieć, że to książę Walii, późniejszy król Edward VIII „wylansował” w 1921 Fair Isle występując podczas gry w golfa w bezrękawniku dzianym tą techniką.

Edward VIII

Wikipedia

Sonia Rykiel

Tory Burch

Victoria Beckham

Tradycyjnie wzory Fair Isle ponoć kopiują wzory z odzieży hiszpańskich żeglarzy. Mają ograniczona paletę barw mniej więcej do pięciu. Klasyczne kolory to odcień czerwonego, indygo i blado-żółty. Należy używać tylko dwóch kolorów w jednym rzędzie wykonując dwa lub trzy kolejne oczka danego koloru, by na lewej stronie robótki nie było zbyt długich pasm „wiszących” nitek. Nowocześniejsze sposoby dziania umożliwiają wplatanie tych długich pasm w robótkę, tak że lewa strona wygląda estetycznie. Tradycyjnie techniką Fair Isle robi się na okrągło, rozcinając otwory na rękawy.

John Varvatos

Juna Watanabe

Mieszkańcy Fair Isle używali używali ekstraktów roślinnych do farbowania wełny, otrzymując subtelne, stonowane kolory przędzy. Wprowadzenie barwników syntetycznych umożliwiło farbowanie wełny na jasne i żywe kolory. Wzory stosowane w Fair Isle mogą być różne: używa się motywów geometrycznych, roślinnych, zwierzęcych. Wzór powtarza się zarówno poziomo, jak i pionowo, zwykle na ciemniejszym tle, tworząc subtelne paski.

Oprócz swetrów, wzywa się tej techniki do dziania skarpet, rękawiczek, czapek, szalików.

Ralph Lauren

Asos

Powyżej umieściłam fotografie dzianin projektantów mody, którzy wykorzystali technikę fair Isle do realizacji swych projektów.

Żakardy. Sweter - wzór norweski (2)

2011-12-15T19:29:00.001+01:00

Sweter z jeleniami zrobiłam dla Matyldy. Córka zażyczyła sobie kolor czerwony z wrabianym białym wzorem. Nie mogłyśmy się jednak zdecydować czy zrobić gwiazdki, czy jelenie. Ostatecznie wybrałam jelenie.

Druty 3 i 3,5 mm; włoczka 100% akryl ze starych zapasów; zużycie około 47 dkg (40 dkg kolor czerwony, około 7 dkg - biały)

Zbliżenie na jelonki

Sweter jest długi - 75 cm i raczej będzie to tunika. Robiony bezszwowo od dołu, klasycznie bez taliowania, rękawy z kolei wrabiane od góry (od główki rękawa). Projekt wpasowuje się w aurę mikołajowo-świąteczną. Myślę, że będzie noszony w przez całą zimę. Zdjęcia zrobię na właścicielce, kiedy przyjedzie na święta.

Korzystałam z tego schematu:

Wykonując ten sweter trenowałam metodę takiego przeplatania nitek, by nie było na lewej stronie długich wiszących kawałków włóczki.

Porady na ten temat można zobaczyć tu:

http://vse-sama.ru/uchebnyj-kurs-dlja-nachinajushchih-po-vjazaniju-spicami/zhakkardovye-uzory-bez-peretjazhek.h tml

W tym wątku na osince umieszczono filmiki pokazujące jak to robić:

http://club.osinka.ru/topic-3474?&start=2220

Mnie jednak najlepiej pokazały tę metodę filmiki yoshtaua:

Dodam jeszcze, że pracę metodą żakardową ułatwia bardzo taki naparstek dziewiarski:

Zdjęcie ze strony "Zamotane"

Choinki jak pierniczki

2011-12-13T17:16:00.000+01:00

Nie robię śnieżynek i aniołów w tym roku. Zrobiłam tylko kilka "piernikowych" choinek z włóczki:

Wzór znaleziony na Ravelry, wydał mi się bardzo wdzięcznym.

Poza opisem, autorka zamieściła także schemat choinki. Robi się łatwo i szybko. Oczywiście choineczki można ozdobić jakimiś koralikami, lub haftami.
A tu jeszcze czerwona i białe:

Żakardy. Swetry tzw. norweskie - ogólnie

2011-12-10T18:02:00.003+01:00

Kilka swetrów żakardowych zrobiłam w swym życiu. Nie było to może szczyt osiągnięć dziewiarskich, ale noszone były. Ostatnio znów żakardy mnie zafascynowały. Chwilowo przełożyło się to na zgłębianie informacji na temat tradycji, technik i sposobów dziania oraz trendów w modzie. I jak się okazało jest to temat rzeka... "Rzeka" tak głęboka i szeroka, że korzystając z dobrodziejstw internetu i możliwości translatora wiedzę swoją i owszem pogłębiłam. Dodam, że w języku polskim nie ma sensownych publikacji na te tematy.

Zacznijmy w ogóle od wyjaśnienia pojęcia "żakard" - to tkanina z utkanymi wzorami. Jako materiał obecnie jest produkowana na specjalnych maszynach. Taką maszynę do produkcji żakardu wynalazł lioński tkacz Joseph Marie Jacquard w 1805 roku, czym spowodował prawdziwą rewolucję w tkactwie. Maszyna żakardowa może kierować każdą nitkę osnowy osobno, co umożliwia tworzenie wzoru na dużej powierzchni i dużych raportów. Wcześniej możliwe było uzyskanie podobnego efektu na krosnach ręcznych. Nas jednak interesuje żakard wykonywany na drutach (oczywiście techniką żakardową można wykonywać też dzianiny na szydełku).

Zastanawiałam się dlaczego niektóre wzory żakardowe nazywają się "norweskie", inne "Fair Isle" (wiele dziewiarek obecnie pojęciem Fair Isle nazywa ogólnie wzory żakardowe) i od czego to zależy oraz czym się różnią. Można uznać, że kolebką wzorów żakardowych są kraje skandynawskie, jednak nie bez znaczenia jest też Islandia i Szkocja. I tak pokrótce można uporządkować (nie wiem do końca czy jest to prawidłowa klasyfikacja, bo nie miałam możliwości zweryfikowania swych wiadomości - może panie mieszkające w tych krajach je uzupełnią).

Techniki żakardowe: selbu, setesdal, bohus są charakterystyczne dla krajów skandynawskich; kolebką Fair Isle jest mała wysepka w północnej Szkocji, a wzór Argyle pochodzi z Argyll z zachodniej Szkocji. Islandia dała początek technice nazwanej lopi. Należy tu wspomnieć też o norweskich swetrach „Marius”. Wprawdzie irlandzkie swetry z aranami (warkoczami) nie są wykonywane techniką żakardową, ale stały się inspiracją dla wielu dziewiarek i projektantów. Więcej na ten temat technik żakardowych napiszę w kolejnych postach.

Aby rozjaśnić nieco monotonię dzisiejszego wpisu polecę kilka ciekawostek z serii „swetry norweskie”. Jeżeli interesują nas modele i wzory norweskie, wiele możemy znaleźć na stronie Dropsa

Mnie spodobały się te projekty:

oraz niektóre tegoroczne propozycje „Vereny” .

Porywająca jest też kolekcja D&G zima 2011

Na podsumowanie: tak Dominik Waszek w tekście „Panowie – teraz swetry” wyjaśnia znaczenie pojęcia sweter na Wyspach Brytyjskich:

Zakładane przez głowę, czyli „wciągane” swetry bywają najczęściej nazywane sweater, możemy jednak spotkać się również w określeniem pullover, którego w Polsce używa się raczej na określenie bezrękawnika. Sweater bywa też nazywany „jumper”, tu jednak uwaga, bo ta zasada obowiązuje wyłącznie na Wyspach. W USA jumper to niezobowiązujące określenie fartucha czy... kitel. Co starsi czytelnicy pamiętają też pewnie z języka polskiego określenie „jersey”, którym na Wyspach nazywa się swetry już coraz rzadziej, ale wciąż jeszcze da się je usłyszeć.

Na tym jednak nie koniec zabawy. Grubym faux pas będzie użycie słowa sweater w odniesieniu do swetrów rozpinanych lub zasuwanych. Na te ciuchy w Wielkiej Brytanii mówimy kardigan i kropka. Jednak bawełnianej bluzy w stylu sportowym, nawet jeśli rozpinana, nie nazwiemy już cardiganem, ale raczej sweatshirt. Jeśli jednak chcemy wprawić sprzedawcę w osłupienie, poprośmy o „golf”. W najgorszym przypadku odeślą nas do najbliższego salonu Volkswagena, w najlepszym wytłumaczą, że przylegający do szyi kołnierz swetra nazywa się tutaj polo neck lub turtleneck.

Muzeum Przemysłu Naftowego i Gazowniczego w Bóbrce

2011-12-07T18:47:00.000+01:00

nosi imię Ignacego Łukasiewicza. A rzeczona Bóbrka leży niedaleko Krosna na trasie w stronę Dukli. Tu w latach sześćdziesiątych XIX wieku Ignacy Łukasiewicz, uważany za twórcę polskiego przemysłu naftowego, założył pierwszą na świecie kopalnię ropy naftowej.

Należy pamiętać, że Ignacy Łukasiewicz był pierwszym konstruktorem lampy naftowej, która zapłonęła po raz pierwszy 31 lipca 1583 r. podczas nocnej operacji chirurgicznej we lwowskim szpitalu

Sto lat później z inicjatywy Stowarzyszenia Naukowo-Technicznego Inżynierów i Techników Przemysłu Naftowego powstało muzeum - skansen na terenach, gdzie kiedyś Łukasiewicz, do spółki z Tytusem Trzecieskim i Korolem Kolbassą, wydobywał ropę naftową.

Ludzie od dawna obserwowali na powierzchni ziemi wycieki czarnego płynu używanego, jako leku na różne choroby oraz smaru do osi pojazdów konnych. Pierwsze "kopalnie" to były rowy głębokości 1,2 m, w których zbierała się ropa. Później zaczęto drążyć tzw. kopanki mające od kilku do kilkudziesięciu metrów głębokości. Dopiero z czasem technologia naftowa doskonaliła się i powstawały szyby wiertnicze.
W Bóbrce częściowo jakby czas się zatrzymał - możemy obejrzeć te najstarsze - pochodzące z czasów Łukasiewicza - kopankii: Franek (wykonana ręcznie około 1860 roku do głębokości 50 m, a następnie w latach późniejszych pogłębiona za pomocą wiertnicy ręcznej do głębokości 150 m) i Janina (ręcznie wykopana do głębokości 132 m, a następnie pogłębiona wiertnicą ręczną do głębokości 250 m; do dziś jest eksploatowana przy użyciu pompy wgłębnej. Obecnie uzyskuje się z niej jeszcze od 50 do 100 kg ropy na dobę).

Do najcenniejszych zabytków muzealnych należą też:

obelisk ufundowany w 1872 r. przez Ignacego Łukasiewicza w miejscu zwanym Wrzanka. Na obelisku widnieje napis: "Dla utrwalenia pamięci założonej kopalni oleyu skalnego w Bóbrce w r. 1854 Ignacy Łukasiewicz";
warsztat mechaniczny z 1864 roku, o konstrukcji drewnianej, który służył do obsługi wierceń metodą udarową. Znajdują się w nim najprostsze maszyny obróbcze, między innymi tokarka i wiertarka napędzana ręcznie za pośrednictwem pasów transmisyjnych. W późniejszym okresie zainstalowana została napędzająca go mechanicznie maszyna parowa;
Dom Łukasiewicza z 1865 roku, w którym zgromadzono pamiątki po Ignacym Łukasiewiczu:

drewniana kuźnia kopalniana z 1856 roku; we wnętrzu znajdują się dwa paleniska zbudowane z cegły, podsycane za pomocą skórzanego miecha z lat 1890-95; wyposażona jest w stare narzędzia kowalskie;

Wśród zabytków muzealnych w Bóbrce znajdują się także obiekty nowsze:

kotłownia z końca XIX wieku o konstrukcji drewnianej, która dostarczała pary do napędu urządzeń kopalnianych. W kotłowni znajduje się kocioł płomienicowy o powierzchni 30 m2 obudowany cegłą;
wiertnica typu kanadyjskiego z 1885 roku, napędzana lokomobilą parową.

wiertnica udarowa typu Bitków z 1923 roku. Jest to zmodernizowana przez polskich inżynierów i techników naftowych wiertnica typu kanadyjskiego;
urządzenia wiertnicze typu SM;
urządzenia wiertnicze obrotowe typu Trauzl OP-1200, N1400S;
pompy, sprężarki dawnej konstrukcji;
kieraty do grupowego pompowania odwiertów: z 1890 roku oraz z okresu międzywojennego;
zbiór gazomierzy domowych i przemysłowych;
kolekcja lamp naftowych:

aparatura laboratoryjna;
zbiór narzędzi do wierceń obrotowych.

Na terenie skansenu zbudowano pawilon wystawowy, w którym są prezentowane wystawy związane z górnictwem naftowym, gazowniczym oraz przemysłem rafineryjnym.

Źródło: http://www.bobrka.pl/

Czapka do kompletu

2011-12-04T12:41:00.000+01:00

Do prezentowanego wcześniej szala dorobiłam czapkę i mitenki (włóczkę wyrobiłam niemal do ostatniego centymetra, dlatego ściągacze w mitenkach są w innym kolorze). Zdjęcia nieszczególne z powodu dość kiepskiej pogody i krótkiego dnia:

Na czapce i mitenkach jest jakiś wzór w warkocze, ale tu zupełnie niewidoczny. Pokazuję raczej z obowiązku archiwisty, bo tak po prawdzie nie ma się czym chwalić.

I jeszcze fotki z jesiennych spacerów:

Ten znikający miedzy drzewami mężczyzna ma już dobrze ponad 70 lat. Mijamy się często na trasie. Pan dosłownie biega z kijkami (mówi, że trenuje przed sezonem narciarskim - jeździ na biegówkach). Podziwiam go bardzo.

Ciepły szal

2011-11-30T20:53:00.002+01:00

Od końca września chyba "chodziła" za mną chęć posiadania ciepłego, czarnego szala. Takiego, który można sobie omotać na kurtce wokół pleców i szyi. Wszyscy noszą kominy, szalokominy, a mnie się zachciało ciepłego szala... Pogodna jesień nie sprzyjała szybkiej realizacji, potem doszedł jeszcze brak czasu i realizacja projektu wyraźnie przesunęła się w czasie. Nie udało mi się kupić sensownej włóczki w kolorze czarnym w pasmanterii w miasteczku (na zamówienie internetowe jakoś nie chciało mi się czekać). Kupiłam więc "MerinoTweed" YarnArtu - nie ma głębokiej czerni, jest takie bardzie grafitowe, no i ma jakieś beżowe nopki. Czy taka włóczka była właściwa na projekt ażurowy? Nie byłam do końca przekonana. Jednak zrobiłam ten szal:

Druty 5 mm; włóczka "Merino Tweed" YarnArt, 46% wełna, 46% akryl, 8% wiskoza; 280 m/100g; zużycie 300 g

Bezpośrednią inspiracja był Haven . Właściwie nie zrobiłam szalika, tylko szal 56 x 180 cm.

Wzór ażurowy

Jeszcze go nie nosiłam, bo wydaje mi się, że jest zbyt ciepło. Z pozostałych100 g włóczki zrobię jeszcze czapkę i mitenki.

Cerkiew w Końskich

2011-11-27T17:29:00.000+01:00

Końskie – wieś na wschodnim krańcu Pogórza Dynowskiego, 10 km na północ od Sanoka. Dawna cerkiew greckokatolicka, obecnie kościół pw. Przemienienia Pańskiego i Matki Bożej Bolesnej znajduje się przy drodze do Witryłowa. Została wybudowana w 1927 r.na miejscu wcześniejszej cerkwi z 1832 r., która spłonęła w 1912 r.

Budowla orientowana, o konstrukcji zrębowej, na planie krzyża, z trójbocznie zamkniętym prezbiterium. Od zachodu dostawiony przedsionek. Ściany szalowane deskami, szczyt nad przedsionkiem wycinany w ozdobny wzór.

W przedsionku krucyfiks z XIX w. Główny ołtarz późnobarokowy (1736 r.) ze spiralnie skręconymi kolumnami i bogatą dekoracją rzeźbiarską z liśćmi akantu. Po obu jego stronach rzeźby św. Piotra i Pawła z kościoła w Dydni. Na antepedium malowane sceny z życia tych apostołów i data 1736 r. Po lewej stronie ołtarza obraz św. Andrzeja Boboli, po prawej stronie wizerunek św.Barbary. Dwa późnobarokowe ołtarze boczne pochodzą z I połowy XVII w. Na ścianach Droga Krzyżowa autorstwa artysty ludowego Henryka Cipory.

Dzwonnica cerkiewna jest murowanym obiektem wolnostojącym; jeden z dzwonów pochodzi z 1712 r.

Kiedy zwiedzałam to miejsce wczesną wiosną - padał śnieg, dlatego zdjęcia wyszły dość kiepskie. A płatki śniegu są widoczne na fotografiach. Nie udało mi się też ująć obiektywem całego obiektu, toteż podaję linki , gdzie można zobaczyć cerkiewkę w całej okazałości: tu i tu.

Źródło: Magdalena, Artur Michniewscy, Marta Duda: "Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja”. Pruszków 2003.

Jakoś w ostatnim tygodniu

2011-11-26T17:39:00.001+01:00

dopada mnie brutalnie ludzka nieżyczliwość, nielojalność, zawiść i nie wiadomo co jeszcze (jakbym mało miała problemów). Z życia blogowego ludzka podłość, złośliwość, brak tolerancji; a wszystko to związane z blogiem Kuby. Przeraża mnie to i zastanawiam się w jakim świecie żyjemy? Dlaczego ludzie takie rzeczy robią?!
Z mojego własnego podwórka też jakieś niejasne sprawy, pomówienia - jakby osoby gadające na mnie, nie mogły wyjaśnić sprawy ze mną? Tym bardziej, że wcześniejsza umowa wszystkie te niejasności wyjaśniała i osoby czerpiące z niej korzyści były zadowolone...
I jeszcze jedna sprawa z podwórka podstawowej opieki zdrowotnej. Ojciec mój leciwy już bardzo, potrzebuje pampersów. Do tej pory lekarka rodzinna wystawiała wniosek i mogliśmy kupować te pieluchomajtki korzystając z dofinansowania. W tym miesiącu uprała się, że ojcu nie przysługują. Odczytała mojej mamie stosowne rozporządzenie usiłując nieznającej się staruszce "wytłumaczyć", dlaczego już się nie należy. Stwierdziła, że potrzebne jest skierowanie od specjalisty. Ostatecznie pielęgniarka przychodząca do ojca wzięła na siebie załatwienie zaświadczenia. Okazało, się, że pan doktor urolog zaświadczenie wypisał nie tak, jak powinno brzmieć! Zlecenie na pieluchomajtki nie zostało w tym miesiącu wystawione.
W końcu - myślę sobie - poczytam sobie akty prawne na ten temat. Tak się składa, że od grudnia 2004 r. rozporządzenie na ten temat się nie zmieniło (przynajmniej nowego nie znalazłam) i jakoś wcześniej ojciec "łapał" się na jeden z zapisów, gdzie te pieluchomajtki mógł zapisywać "lekarz podstawowej opieki zdrowotnej", a od tego listopada już nie! Oczywiście według lekarza rodzinnego rodziców. Co się wobec tego zmieniło, jeżeli rozporządzenie się nie zmieniło? Lekarka rodziców jest, szczerze mówiąc szalenie nieżyczliwa, chociaż leczą się u niej już ze 30 lat. Kiedy ojciec leżał zakuty w gips po pachy już prawie rok i chciałam, żeby go przebadała - musiałam ją przywozic swoim samochodem, bo odmówiła wizyty domowej. Innym razem (ojciec już wtedy powrócił do względnego zdrowia, tzn. poruszał się z trudem po domu o dwóch kulach), kazała mi go przywieźć do siebie na wizytę (trzeba mu było zrobić EKG), co było niemożliwe w tamtym czasie, bo staruszek ma sztywna nogę i po prostu nie potrafiłam go włożyć do auta, a potem "wydrzeć" z siedzenia, gdyż sama chodziłam w gorsecie ortopedycznym po złamaniu kręgosłupa. Pani doktor nie chciała wystawić zlecenia na karetkę, żeby przetransportować ojca. Skończyło się na interwencji u kierownika przychodni. Zlecenie załatwiłam. Lekarka odpłaciła bardzo nieprzyjemnym traktowaniem pacjenta (dziwili się nawet temu sanitariusze). W przyszłym tygodniu wybieram się ponownie do kierownika przychodni, by popytać co się zmieniło w kwestii pieluchomajtek. Przecież rozporządzenie jest takie samo, wcześniej ojciec miał dofinansowanie, a teraz mu się już ponoć nie należy... Czy ja czegoś nie wiem? Przecież jego stan zdrowia się nie poprawia, tylko pogarsza, lepiej już nie będzie. Jeżeli mu się teraz nie należy, to nie należało się i wcześniej chyba... Mamy do czynienia z niekompetencja lekarza czy z jego złośliwością? Mam wrażenie, że jeżeli nie wiadomo o co chodzi, to chyba wiadomo, że chodzi o...
Ulało mi się dzisiaj. Zwykle unikam takich tematów na blogu.

Czapka w warkocze i mitenki do kompletu

2011-11-22T20:50:00.000+01:00

To znowu powtórka. Kolejna czapka zrobiona wzorem w warkocze i mitenki do kompletu:

Druty 3,5 i 4 mm; włoczka "Oliwia"100 g/250 m, 25% wełna, 745 % akryl;

zużycie na czapkę i mitenki - 100 g

Kolor bordowy. Widzę jednak, że na zdjęciu mitenki różnią się odcieniem od czapki. Jednak na pewno jest to sama włóczka.

Któraś z pań wpisując komentarze pod postem z czapką ekri, prosiła o przybliżenie rozliczenia oczek takiej czapy. Proszę bardzo.

Czapka "Krasnal" - wzór warkoczowy

Druty 3,5, 4 mm. Czapka robiona na okrągło. Należy markerem zaznaczyć sobie początek robótki.Układ wzoru to 8 warkoczy 4/4, przekładanych co 10 rzędów; dzielonych 3 oczkami lewymi (9 powtórzeń)

Na druty 3,5 mm narzucam 72 oczka i robię ściągacz, jaki mi fantazja dyktuje np. 2/2, lub 3/1.

Przerabiam ściągaczem 12-14 rz., zmieniam druty na 4 mm.W kolejnym rzędzie, nad ściągaczem, dodaję 19 oczek; mam na drucie - 91 oczek. Wyrabiam wzór - warto pierwsze przełożenie warkoczy zrobić po 5 rzędach - tak robiłam w czapce ekri. W bordowej sobie zapomniałam. Przed czwartym przełożeniem warkocza gubię po 1 oczku lewym w każdej sekwencji 3 oczek lewych, a po 4 przełożeniu warkocza (5 rz.) gubię po 2 oczka z każdej strony warkocza i dalej robię warkocz z 6 oczek (3/3). Po kilku rzędach ( tu już należy sobie regulować głębokość czapki - zależy jak wysoki chcemy mieć "czub"), gubię po raz kolejny po1 oczku w każdej sekwencji teraz już 2 oczek lewych. Po osiągnięciu pożądanej głębokości czapki pozostałe oczka ściągam nitką , zszywam . Dorabiam pompon.

Oczywiście powyższy opis jest niepotrzebnym wytrawnym robótkowiczkom. Może jednak przyda się niektórym Paniom zaczynającym swą przygodę z drutami.

Mitenki do kompletu mają jeden warkocz, dodałam też paski z włóczki popielatej z obawy, by nie brakło mi bordowej. I faktycznie - bordową wyrobiłam niemal do końca. Dodam jeszcze, ze czapka zrobiona ze 100% wełny ekri prezentuje się znacznie ładniej. W bordowej widać, że ta "Oliwia" jest taka jakaś "przaśna".

Cerkiew w Wielopolu

2011-11-20T17:17:00.000+01:00

Cerkiew w Wielopolu pw. św. Archanioła Michała znajduje się niedaleko Sanoka w kierunku na Tarnawę Górną.

To pierwsze zdjęcie zostało zrobione wczesną wiosną; pozostałe w lecie

Świątynia murowana postawiona w 1939 roku na planie krzyża greckiego, zwieńczona kopułą w części centralnej.

Pierwsza wzmianka o cerkwi na Wielopolu pochodzi z roku 1482, kolejno wzmiankowana w 1761 roku. W 1865 roku drewnianą cerkiew rozebrano z powodu starości, nie wiadomo jednak czy była to ta sama z XV stulecia. Co najmniej od 1784 r. cerkiew wielopolska podlegała parafii greckokatolickiej w Tarnawie Górnej w ramach dekanatu leskiego. Moja mama wspomina, że przed II wojną światową w tym miejscu stała jeszcze drewniana cerkiew.

Nowa murowana cerkiew, której budowę ukończono w 1939 roku, powstała z datków miejscowej społeczności obu obrządków. Wybuch II wojny światowej i jej następstwa spowodowały, że cerkiew nie została ukończona i urządzona. Ostatnim proboszczem przed wysiedleniami był ks. Emil Perweneć. Po 1947 roku świątynia nie była użytkowana. W latach sześćdziesiątych XX wieku znalazła się w rękach nielicznych tu wyznawców prawosławia. W 1991 roku została oddana grekokatolikom i wyremontowana przez ks. Jana Łajkosza. W 1993 roku z datków miejscowej społeczności pokryta została nowym dachem, otynkowana i ostatecznie ukończona po przeszło pięćdziesięcioletniej przerwie.

We wnętrzu do lat osiemdziesiątych XX wieku znajdowały się m.in. fragmenty ołtarzy z końca XVIII wieku, przenośny ołtarzyk z rzeźbą Matki Boskiej z Dzieciątkiem z XX wieku, rokokowy obraz Zwiastowania NMP z XVIII w., a także namalowany w 1900 roku przez sanockiego malarza Kazimierza Lisowskiego obraz Michała Archanioła. W 1988 roku wszystkie ikony zostały skradzione przez nieznanych sprawców. W cerkwi nigdy nie było i nie ma obecnie - ikonostasu.

Na terenie przycerkiewnym pozostałości dawnego cmentarza - stoi stary krzyż drewniany oraz znajduje się grób Porębskich

A tak ze wzgórza cerkiewnego widać klasztor w Zagórzu:

Źródło: http://pl.wikipedia.org/wiki/Cerkiew_%C5%9Bw._Archanio%C5%82a_Micha%C5%82a_w_Wielopolu

Stare i nowe

2011-11-19T19:18:00.000+01:00

Kiedyś podczas jakiejś wycieczki zrobiłam zdjęcie tej oto chałupy:

Chałupa w Hłomczy

Czas był wczesnowiosenny, stąd widać wyschnięte trawy i badyle. Jednak uwagę zwraca kontrast, jaki tworzy ta stara chałupa, przed która stoi krzyż przydrożny - z umocowanym na jej froncie talerzem TV satelitarnej. Chałupa bardzo przypomina mi moją, w Zagórzu.

Powtórka

2011-11-17T19:25:00.001+01:00

Rok temu zrobiłam dla Matyldy sweter , który stał się jej ulubionym. Dziecię jednak od zeszłego roku schudło i praktycznie sweter stał się za duży i nie nadawał się do noszenia. Córka zapragnęła, by go przerobić. Nie chciało mi się okrutnie. Pruć i robić drugi raz to samo... Wolałabym zrobić następny z nowej włóczki. Córka jednak uparcie trwała na swym stanowisku. Chodziło właśnie o ten kolor włóczki. Nie było wyjścia, sprułam, wyprałam włóczkę i zrobiłam drugi raz:

Druty 7 mm; włóczka "Gipsy" Kartopu, 50% akryl, 50% wełna; 100 m/100 g; zużycie 800g

Sweter jest mniejszy, dzięki temu mogłam zrobić zapinany kołnierz tworzący golf. Zmieniłam też plisę, zrobiłam ją wzorem francuskim i od razu ze swetrem, żeby swobodnie regulować długość. Przyszywana plisa to ogranicza. I chociaż jest to rozbieżność (jeżeli chodzi o oryginał, gdzie plisa robiona jest ściągaczem 2/2) - nie stanowi to żadnego problemu.

Tak wyglądała zeszłoroczna "Frida":

A tak wygląda obecnie:

Kapliczki przydrożne. Kapliczka w Sanoczku

2011-11-15T20:47:00.000+01:00

Mijam ją codziennie, kiedy jadę do pracy i jakoś nigdy nie miałam czasu, by zatrzymać się i zrobić zdjęcia. Kiedysiejsze ranne, niskojesienne słońce zmusiło mnie wreszcie do zatrzymania samochodu. Zrobiłam szybkie fotki z drugiej strony szosy:

Kapliczka dość stara, zbudowana z kamienia, ukrytego pod wapnem, którym budowlę pobielono. Widać, że ktoś po swojemu o nią dba . Upływający czas spowodował, że kapliczka jakoś tak dziwnie zawisła na niewielkiej skarpie usypanej nad asfaltową drogą.

I zbliżenie:

Stary, nadszarpnięty zębem czasu, daszek blaszany

Córka była

2011-11-13T23:23:00.000+01:00

Przyjechała dosłownie na dobę, bo pracowała nawet w święto 11 listopada. Zabrała berety (pokazywałam je wcześniej), dwie pary rękawiczek i czapkę, którą "gorącą" jeszcze zdjęłam drutów dosłownie ze dwie godziny przed wyjazdem:

Czapka w warkocze z pomponem została zrobiona ze 100% wełny. Fason miał być właśnie taki .W przyszłości zostanie zrobiony do kompletu komin i rękawiczki. Zdjęcia robione na chybcika na balkonie - pogoda dzisiaj kiepska: pochmurno i ciemnawo; nie sprzyjała robieniu zdjęć.

Rękawiczki także zupełnie zwykłe:

Mają tworzyć komplet kolorystyczny z czarnym i popielatym beretem.

Żeby mi się nie nudziło, w popielatych kciuk zrobiłam sposobem klinowym, a w czarnych - tradycyjnym.
Córka wyjechała także w przerobionym beżowym swetrze - ale o tym innym razem.

Szalona, złota

2011-11-07T19:01:00.000+01:00

Prawdziwie szalona w tym roku, bo ciepła i sucha niezwykle. Daje się obserwować spokojne przebarwianie się kolorów listowia, no i jeszcze rozpaczliwe próby kwitnięcia niektórych kwiatków. Popołudniowe słońce ślizga się, rażąc oczy, a słoneczne refleksy kładą po łąkach i lasach. Kiedy więc przyjeżdżam z pracy, nie ma czasu na jakieś tam spożywanie posiłku. Szybko się przebieram i jedziemy z Ifą "na pobieganie". Generalnie nie lubię listopada i grudnia, kiedy dzień skraca się tak znacząco, że czasu po pracy na normalny spacer w świetle dziennym już nie starcza. Toteż korzystamy z tej ciepłej jesieni. Dziś jedna z wypraw.
Samochód zostawiam na parkingu policyjnym (tak policyjnym), bo duży i chyba daje gwarancję bezpieczeństwa. Przekładam do kieszeni aparat fotograficzny, telefon, kluczyk; krótką smycz przywiązuję do paska spodni (psa trzeba wziąć na smycz, kiedy niespodziewanie pojawi się inny spacerowicz). I hajda....
Wychodzimy nad stawy:

Kiedy maszerujemy wzdłuż brzegów daje się zauważyć zniszczenia dokonane przez bobry:

Potem wychodzimy na dróżkę z widokiem na łąki:

Po drodze mijamy sztuczne jeziorko, w którym woda tej jesieni zrobiła się szmaragdowa:

Z góry zakole Sanu:

Wracamy buczynowym zagajnikiem:

Ponoć to już ostatnie tak piękne dni...

Chusta Prism Shawl

2011-11-05T20:00:00.000+01:00

Z włóczek melanżowych (chodzi mi o zdecydowany melanż, a nie łagodne przechodzenie kolorów) nie lubię chust robionych wzorem ażurowym - uważam, że wysiłek jest zbędny, gdyż ażur ginie w pstrokaciźnie kolorów. Kiedy więc przyszło mi zrobić chustę melanżową, wybrałam prosty wzór, w mej opinii dobrze nadający się do realizacji takiego projektu:

Druty 5 mm; włóczka "Limbo color", 100% wełny, 50 g/125 m; zużycie 200 g

Ten projekt to: Prism Shawl - kombinacja ściegu prawego, lewego i najprostszego ażuru - rzędu dziurek powtarzanych co jakiś czas. I dość zwykła ażurowa bordiura. Nie ukrywam, że bezpośrednia inspiracją była chusta, którą widziałam na blogu Knitted Bliss.

Chusta wyszła duża i ciepła. Faktycznie ma szalony kolor szafirowy - jednak nie aż tak jaskrawy, jak na zdjęciach. Szafir beretu też jest łagodniejszy.

Chusta jest łatwa i szybka w wykonaniu, wzór darmowy na Ravelry. Polecam szczególnie, kiedy mamy do wyrobienia resztki włoczek, nie tylko melanżowych (można je bowiem zestawiać robiąc pasy z różnych zestawów kolorystycznych).

Kapliczki przydrożne. Kapliczka w Jędruszkowcach

2011-11-03T20:04:00.000+01:00

Ta kapliczka zwróciła moją uwagę, kiedy przejeżdżałam przez wieś Jędruszkowce. Stoi sobie jakby na skrzyżowaniu dróg, niemal w środku wioski, nieopodal szkoły, między dwoma lipami:

Kapliczka jest zadbana i odnowiona - widać, że jest ważna dla mieszkańców wioski.

Beret szydełkowy wykonany wzorem jodełkowym - opis wykonania

2011-11-02T09:44:00.000+01:00

Dzisiaj opis wykonania beretu szydełkowego - wzór jodełkowy:

Link - tu można pobrać opis wykonania

Beret jest raczej typowo jesiennym nakryciem głowy, świadomie nie chciałam robić grubaśnego, jakimś wzorem dodającym objętości. To nakrycie głowy ma być miękkie i dość podatne. Stąd i włóczka raczej cienka i szydełko niegrube. Używałam szydełka Tulip 2,1 mm oraz włóczek mających około 500 - 400 m/100 g. Dlatego opis jest sporządzony tak, aby wykonywać beret taką właśnie przędzą (wełna, akryl, mieszanki z wełną). Oczywiście jeżeli użyje się grubszej, należy go odpowiednio skorygować.

Tak wygląda początek robótki:

A tu częściowy schemat do wykorzystania:

Beret szydełkowy - nowy wzór

2011-10-31T19:22:00.000+01:00

Jesień jest jeszcze dość ciepła. No powiedzmy, że ranki i wieczory są chłodne. Za gorąco jeszcze na czapki włóczkowe, ale beret - o tak! Beret jest jak najbardziej właściwym odzieniem głowy na tę porę roku.

Szydełko 2,1 mm; włóczka różna: wełna i akryl, m.in. "Kocurek"- 520 m/100 g;

skarpetkowa i niewiadomego pochodzenia; zużycie około 60 g

Wzór szydełkowy - jodełka:

Taki beret robi się średnio w granicach 3 godzin.

Opis będzie niebawem.

Chusta Frozen Leaves

2011-10-29T21:09:00.000+02:00

w kolorze gorzkiej czekolady:

Druty 4 mm; włóczka „Merino Lace” 100% wełny merino; 350 m/25 g; zużycie 100g;

rozmiar 180 x 95 cm

Umówiłam się z anabell na wymianę. Dostałam jeszcze w sierpniu piękny naszyjnik, a ja sama ślimaczyłam się z rewanżem tak długo. Tak po prawdzie niewiele robiłam na drutach w ostatnim okresie - brak czasu był bardzo dokuczliwy. W międzyczasie przecięłam sobie jeszcze dłoń między kciukiem, a palcem wskazującym jakąś "pancerną" puszką. Otwierałam pomidory konserwowe i odciągnięte wieczko trafiło w rękę, zrobiło się czerwono, nie tylko od pomidorów. Rana chyba nadawała się do szycia, ale nie miałam czasu biegać po chirurgach.Teraz się zagoiła. Jednak chyba uszkodziłam sobie nerw, bo palec drętwieje, a miejsce urazu jest pogrubione i boli, kiedy się dotyka, albo nieostrożnie wykonuje prace domowe.

Trudno jest uchwycić na zdjęciach kolor głębokiego brązu, fotki nie oddają urody chusty. Robiłam tę nitkę podwójnie, bo jest tak cieniutka, że nie bardzo dałabym sobie rady z pojedynczą. Ale i tak chusta wyszła delikatna i taka jedwabista w dotyku.

Zrobiłam chustę dodając środkowe oczko (w oryginale tego oczka nie ma), tak jak pokazano tu. Zaplanowałam osiem liści (jak w oryginale) - okazało się jednak, że z powodzeniem mogło być siedem, gdyż potem zaczęło brakować włóczki na wyrobienie tej szerokiej bordiury II wzorem i obawiałam się, że włóczki braknie w ogóle (a chusta już była dość duża). Wobec tego skróciłam część robioną wzorem II i przeszłam do wzoru III - końcowego.

Zapewne do tego wzoru jeszcze powrócę, bo bardzo mi się podoba.

Październik

2011-10-25T20:12:00.000+02:00

Dzisiejsze późne popołudnie bardzo ciepłe i prawdziwie jesienne. Słońce kładło się długimi smugami po rozżółconych łąkach i lasach - feeria jesiennych barw tańczących w oczach. W ramach naszej codziennej dawki ruchu wyszłyśmy z Ifą nad stawy:

Teraz już pusto nad brzegiem, wędkarze zakończyli sezon. Tylko powalone drzewa świadczą o tym, że tu mieszkają także bobry.
Następnie udałyśmy się na dawne "czołgowisko", dziś trawiaste łąki porośnięte gdzieniegdzie niewielkimi, drzewami, poprzecinane wydeptanymi i wyjeżdżonymi przez motocykle ścieżkami:

W tym miejscu:

natknęłyśmy się na sarny - jednak złośliwy aparat zbyt wolno odsłaniał migawkę i zwierzęta nie poczekały.

Z góry daleki pejzaż miasta:

Wracałyśmy leśną ścieżką. W promieniach chowającego się już słońca, pnie buczyny "grały" rudościami:

Kiri 5

2011-10-23T11:58:00.002+02:00

Nic szczególnego. Raczej z obowiązku kronikarskiego, aniżeli z chęci pochwalenia się, pokazuję zrobioną jeszcze na wakacjach kolejna chustę Kiri. Wzór ten lubię, bo robi się łatwo i szybko. Najczęściej wykorzystuję go, kiedy mam przygotować komuś prezent "na wczoraj".

Druty 4 mm; włóczka "Polanil" 100% akryl, 520 m/100 g; zużycie 100 g

Zdjęcie na dzisiaj:

Permanentny brak

2011-10-20T20:46:00.000+02:00

czasu powoduje, że nie mam go na blogowanie i robótkowanie. I chociaż pomysły na nowe dzianiny są, siły przerobowe mam niemal zerowe. Dziecię także domaga się nowych beretów i rękawiczek. Codzienność i praca zawodowa skutecznie wyjaławiają... Być może listopad będzie nieco lżejszy i niebawem uda mi się pokazać coś nowego.
Tymczasem ostatnie kwiaty jesieni:

Szafrany pojawiły się, kiedy już przekwitły zimowity. O jesiennych krokusach już pisałam - informacje można znaleźć w zakładce "Zielnik".

Kapliczki przydrożne. Kapliczka w Zagórzu

2011-10-16T19:11:00.000+02:00

przy skrzyżowaniu ul.Bieszczadzkiej z ul. Fabryczną - murowana z 1883 r.

W wyniku przebudowy i unowocześniania dróg fundamenty tej starej, jednak bardzo zadbanej kapliczki, znalazły się poniżej poziomu gruntu. Dlatego kapliczka wygląda tak jakby wystawała zza drogi.

Detal

Kiedy latem wybrałam się tam by zrobić zdjęcia, trafiłam właśnie na prace renowacyjne: malowanie ścian, okiennic i daszku. Ostatecznie fotografie wykonałam niedawno, korzystając z pięknej jesiennej pogody.

Wykończenie ząbkami (2)

2011-10-12T21:05:00.000+02:00

Wykończenie dołu sweterka, albo rękawka takimi ząbkami:

nie jest skomplikowane.
Należy nabrać na druty wyliczoną liczbę oczek i zrobić 10-12 rzędów w zależności od tego, jak szerokie zakładamy podwójne założenie plisy. Następnie wykonujemy ząbki: narzut, 2 oczka razem - powtarzać.
Na lewej stronie wszystkie oczka przerabiamy na lewo, potem robimy ponownie 10-12 rzędów:

Teraz mamy dwa wyjścia:
a) robimy normalnie sweter, by na koniec po prostu podszyć igłą dolną plisę,
b) przerabiamy razem brzegi plisy i dopiero potem robimy sweter dalej.
Przedstawiam drugi sposób:
Nabieramy dół swetra, rękawa (tam, gdzie narzuca się oczka) na drugi drut:

Składamy plisę na pół i przerabiamy oczka dwa razem z obu drutów:

Tu jest to dobrze widoczne:

Przerabiamy oczka do końca druta i uzyskujemy taki efekt:

Oczywiście robótka jest już na jednym drucie.
A to ostateczny efekt:

Należy pamiętać, by ząbkowany dół robić na drutach o numer mniejszych, bo może mieć tendencję do rozciągania i wywijania się. Można też zrobić o kilka oczek mniej, aniżeli wyliczyłyśmy sobie na szerokość swetra na dole, potem dodajemy te oczka powyżej plisy i kontynuujemy robótkę.

W odpowiedzi

2011-10-11T21:22:00.000+02:00

na ostanie komentarze od miłych Czytelniczek (może czasem i Czytelników) mojego bloga. Dziękuję za słowa uznania. Nic tak nie łechce własnego ego - jak pochwały. Jednak muszę niestety wyjaśnić pewne zagadnienia.
Po pierwsze nie wykonuję prac na zamówienie z prostej przyczyny - nie mam czasu. Mam zbyt wiele obowiązków życiowych, by zmieścić w mym harmonogramie dnia wykonywanie robótek na zamówienie. Jest wiele pań, które chętnie podejmą się takich zleceń. Być może kiedyś, gdy znajdę się na emeryturze z przyjemnością będę wykonywać prace na zamówienie.
Po drugie - nie mam możliwości czasowych, by odpowiadać na indywidualne prośby w stylu: "proszę podesłać mi taki, a taki wzór, wyjaśnić to i to" itp. Niestety nie prowadzę też szkółki robótkowej (z powodów, jak wyżej). Może kiedyś pokuszę się o jej przygotowanie. Jednak w sieci jest wiele wspaniałych poradników dla początkujących, a więc nie ma się co powielać. Dodam jeszcze, że wszystko czym chcę się dzielić z moimi Czytelniczkami jest opublikowane na blogu. Nie posiadam tajnych archiwów, ani ukrytych tajemnic, jak wykonać, to czy tamto.
Z powodów powyższych nie umieściłam na blogu adresu mailowego do mnie. Niekiedy elektryzują mnie alarmy w komentarzach: "autorkę bloga proszę o podanie adresu" - i jak odpiszę - otrzymuję rozmaite prośby: o wzór, wzory, ponowne wytłumaczenie jak zrobić kapcie, mitenki, komin itp. Jak zrobić to i owo - jest w większości opisane na blogu. Wzory także bywają zamieszczane. A na moje odpowiedzi - jeżeli np. wyślę wzór, czy potrudzę się z wyjaśnieniami - zwykle nie ma już reakcji, czyli zwykłego "dziękuję". A przecież poświęcam swój czas (którego mam tak mało) i przygotowuję dla nieznajomej mi osoby wyjaśnienia.
Dlatego przepraszam wszystkie nieznajome mi osoby, za to że nie będę odpowiadała na podobne prośby. Oczywiście nie dotyczy to osób znajomych z sieci, których blogi wzajemnie odwiedzamy, piszemy komentarze i czasem wymieniamy doświadczeniem.

Andy Warhol i Sninsky kameń

2011-10-09T22:24:00.000+02:00

Nie mogłam sobie odmówić przyjemności sobotniej wycieczki z bratem i bratową, mimo tego, że przyjeżdżała córka z zięciem, żeby słusznie zagłosować i może w niewielkim procencie zmienić wyniki głosowania na Podkarpaciu... Ale do rzeczy - tym razem brat zaproponował wyprawę na Słowację. Celem wycieczki były Medzilaborce

Medzilaborce – miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, leżą na wysokości 326 m n.p.m. na południowych stokach Niskiego Beskidu, nad rzeką Laborec. Przez Medzilaborce przebiega droga lokalna nr 559 od granicy na Przełęczy Radoszyckiej. 11 km na południe od granicy z drogą tą łączy się droga lokalna nr 575 ze Stropkova. Przez miasto przebiega również międzynarodowa linia kolejowa Sanok – Humenné z przejściem granicznym w Łupkowie na Przełęczy Łupkowskiej. Do najbliższej Polskiej miejscowości jest stąd 12 km. Do pierwszego większego miasta (Sanok) – 55 km.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Medzilaborce

i galeria sztuki nowoczesnej, w której prezentowane miały być m.in. prace Andy Warhola oraz jego braci Paula i Jamesa. Rodzina Warholów przed emigracją do USA mieszkała we wsi Miková (17 km na zachód od miasta). Muzeum zostało otwarte w 1991 r.

Przed muzeum fontanna (nieczynna) - i rzeźba przedstawiająca Andy` ego Warhola (Pierwotnie Andy trzymał parasol, po którym zostało tylko wspomnienie na starych zdjęciach)

Czego się tknął zamieniał to w sztukę. Z jednakową łatwością wyszukiwał wspaniałe talenty, co je niszczył. Był dziwakiem w srebrnej peruce, gejem, ostatnim artystą o międzynarodowej sile oddziaływania.
Jego obrazy i filmy do dzisiaj wzbudzają kontrowersje. W niedawnym wywiadzie kolekcjoner sztuki Wojciech Fibak przyznał, że "Warhol jest przereklamowany". Warhol to jednak taki sam symbol jak przedmioty, które malował. Na jednym ze swoich ostatnich autoportretów wygląda jak zupa wylana ze słynnej puszki Campbella. Jego pociągła, surowa twarz oraz nastroszone włosy są tak rażąco czerwone, iż nie ma wątpliwości, że Warhol sam w sobie był dziełem sztuki. Portret został sprzedany za ponad 30 milionów dolarów. Jego obrazy należą do najdroższych na rynku – „Ośmiu Elvisów” znalazło nabywcę za 100 milionów dolarów. Oryginały może nie są na każdą kieszeń, ale każdy albo ma w domu repliki prac amerykańskiego wizjonera na ścianie, kołderce czy koszulce, albo doskonale je kojarzy. Warhol może tylko żałować, że z tego nie korzysta – jego życie było bezustannym biegiem ku bogactwu i sławie.

Źródło: Bartosz Sadulski: "Ostatni taki geniusz"

http://film.onet.pl/wiadomosci/publikacje/artykuly/ostatni-taki-geniusz,1,4813148,wiadomosc.html

Artysta twierdził, że każdy będzie sławny przez 15 minut

Niestety nie dane nam było, by obejrzeć prace Andy` ego. A to dlatego, że najpierw przyjechaliśmy za wcześnie (okazało się, że galeria jest czynna w sobotę, nie jak podawano na stronach internetowych od godz. 10.00, a od 12.00). Pocałowawszy tzw. klamkę, zdecydowaliśmy, że jedziemy dalej, by powrócić tu przed zamknięciem tzn. przed godziną 17.00. Mój sceptycyzm (czy aby w ogóle uda nam się zobaczyć wystawę), okazał się w pełni uzasadniony. Miasteczko wyglądało niezwykle sennie, przechodniów prawie nie było, turystów także, po ulicach snuły się wyłącznie grupy Cyganów. Kiedy zjechaliśmy ponownie pod muzeum około 17.00 zastaliśmy przylepioną kartkę na drzwiach z informacją, że muzeum jest nieczynne z przyczyn technicznych do 11 października.

Budynek muzeum

Brat mój wymyślił tym razem wyprawę na Sninský kameň (szczyt górski w paśmie górskim Wyhorlat w Łańcuchu Wyhorlacko-Gutyńskim) - góra powstała z law wulkanicznych. Wikipedia podaje jego wysokość: 1006 m n.p.m., a drogowskazy 1005 m n.p.m.

Wyruszyliśmy żółtym szlakiem, który okazał się źle oznakowanym. Znaki gubiły się, nie wskazywały prawidłowo, gdzie należy skręcić. Trochę intuicyjnie parliśmy w górę. Po drodze spotkaliśmy salamandrę:

Po nocnym deszczu pogoda zaskakująco się poprawiła, wyszło słońce, widoczność była doskonała. Niżej zimno nie dokuczało, chociaż na trawie leżał jeszcze śnieg:

Po prawej stronie zdjęcia widać resztki mokrego śniegu

Na krzyżówce szlaków - rzeźba

W końcu dotarliśmy tu:

ostatni odcinek na szczyt platformy pokonując po bardzo stromych schodkach (po których schodziło się tyłem).

Szczyt jest zbudowany z andezytów. Stanowi go pozostałość potoku lawowego, który pierwotnie wylał się z dawnego wulkanu do starej doliny, a następnie został wypreparowany spośród mniej odpornych, pokrywających go skał, głównie tufów. Wierzchołek tworzą dwie płaskie powierzchnie skalne, wyniesione 15 - 20 m nad otaczający grunt i oddzielone siodełkiem: mniejszy i wyższy Malý Sninský kameň (1006 m n.p.m.) oraz większy i niższy Veľký Sninský kameň (998 m n.p.m.). Prowadzą na nie drabinki. Ze szczytu roztacza się rozległa panorama Wyhorlatu, Bieszczadów, Gór Tokajsko-Slańskich i Niziny Wschodniosłowackiej.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Sninsk%C3%BD_kame%C5%88

Taki widok roztacza się z góry:

W dole miasteczko Snina

Snina (węg. Szinna) – miasto powiatowe we wschodniej Słowacji, w kraju preszowskim, w historycznym regionie Zemplín.Miasto leży na wysokości 216 m n.p.m., u zbiegu Wyżyny Laboreckiej i Gór Bukowskich na północy oraz pasma Wyhorlatu na południu, w dolinie Cirochy, u ujścia rzeczki Pčolinka.

http://pl.wikipedia.org/wiki/Snina

Widok na Morskie Oko - jezioro, które prawdopodobnie jest kraterem wulkanu

Schodziliśmy już zielonym szlakiem, dość stromym, by po drodze minąć drugi Velky Sninski kameń (998 m n.p.m.):

Skały kojarzyły się z murami starego zamczyska, a z dołu wyglądały, jak jakieś wyciosane z kamienia "głowy".

Samotny ostaniec

Po latach

2011-10-05T21:20:00.000+02:00

dokładnie po dwudziestu, spotkałam się z koleżanką. Przyjechała na urlop z Ameryki i odwiedziła mnie w weekend.

W Zagórzu. Zdjęcie wyszło trochę prześwietlone, słońce grzało bardzo mocno

Było miło i sympatycznie. Czułyśmy się tak, jakby czas zatrzymał się te kilkadziesiąt lat temu, kiedy byłyśmy młode. Gadałyśmy i gadałyśmy...
W sobotę wyjazd do ogrodu w Zagórzu. Potem krótka wycieczka nad zaporę solińską, następnie wizyta u moich rodziców.

Widok z zapory

Po południu razem lepiłyśmy pierogi ruskie, takie jakie jada się w Polsce...
W niedziele było już mało czasu, koleżanka wracała autobusem do Krakowa, więc zaliczyłyśmy tylko krótki wypad do centrum Sanoka. Było szybkie oglądanie ciekawostek sanockich.

Na deptaku ze Szwejkiem

Panorama - punkt widokowy przy zamku sanockim

Może znów spotkamy się za kilka lat.

Kapliczki przydrożne. Kapliczka przy drodze do Dudyniec

2011-10-02T18:05:00.001+02:00

Do wsi Dudyńce nieopodal Sanoka jeżdżę zwyczajowo dosłownie dwa, trzy razy do roku. Zawsze na Wszystkich Świętych, by zapalić znicze na grobach rodziców mojego ojca. Czasem wybieram się tam w lecie. Stoi sobie przy drodze - mało ruchliwej, taka sobie kapliczka:

Budowla niestara ozdobiona zaskakująco: kawałkami szkiełek i kolorowej ceramiki. Urody jej nie dodają. Wydaje mi się, że jedynym atutem tej kapliczki jest bryła i jej osamotnienie przy tej drodze. Ktoś kiedyś zasadził kolumnowe świerki i kępę kwiatów...

W Inwałdzie też byłam

2011-09-30T16:20:00.000+02:00

Park Miniatur w Inwałdzie usytuowany został na powierzchni 75 000 m kw. Można tu obejrzeć miniatury najsławniejszych cudów architektonicznych świata - między innymi Akropol, Krzywą Wieżę w Pizie, Statuę Wolności, Mur Chiński, Wieżę Eiffla, Łuk Triumfalny, Big Bena, Sfinksa, Biały Dom, Bazylikę św. Piotra,i Plac św. Piotra.

Koloseum:

Prawie wszystkie miniatury zostały zbudowane w skali 1:25. Zastosowanie jednej skali pozwala na porównanie wielkości obiektów. Wyjątkiem jest rzymska Bazylika św. Piotra, która jako jedyna w całej Europie została wykonana w skali 1:15 Sercem całego kompleksu jest Plac św. Marka - najpiękniejszy plac świata. Łączy w sobie elementy fantazji i rzeczywistości. Nad Placem góruje Dzwonnica św. Marka - najwyższa budowla Wenecji. Najcenniejszym i najwspanialszym zabytkiem sakralnym wzbudzającym zachwyt znawców sztuki i turystów jest Bazylika św. Marka.

Kompleks wenecki wykonany w skali 1:10 - otoczony jest z trzech stron kanałem wodnym, po którym pływają gondole.

Można się tu też zabawić - lunapark proponuje takie atrakcje: Zielony Labirynt, Auto Scooter, Koło Młyńskie, Pirat, Egipt Horror Show, Kino 5D, Symulator oraz "Dinoland Park Rozrywki". Repliki dinozaurów są wielkości około 7 m.
Miejsce świetne, by sympatycznie spędzić czas z dziećmi..

Cerkiew w Hłomczy

2011-09-27T23:54:00.001+02:00

Parafialna cerkiew grekokatolicka pw. Proroka Eliasza znajduje się na Szlaku Architektury Drewnianej we wsi Hłomcza - 2 km od Mrzygłodu. Jest niezwykle urokliwa.

Oglądaliśmy cerkiewkę wczesną wiosną, na drzewach jeszcze nie było liści, dlatego udało się tak wspaniale z dołu uchwycić bryłę budynku

Zdjęcie robione z drugiej strony; widać tu znakomicie stare dęby

Została wybudowana na niewielkim wzgórzu w miejscu starszej drewnianej cerkwi, wizytowanej w 1859, a odnowionej w 1910. W latach 1946-60 służyła jako kościół rzymskokatolicki, a następnie jako parafialna cerkiew prawosławna. Dopiero w 1991 r. została przekazana grekokatolikom i odremontowana. Budowla orientowana, konstrukcji zrębowej, oszalowana. Z babińcem niewyodrębnionym w bryle. Prezbiterium jest zamknięte ścianą prostą, z zakrystią od północy. Dach jednokalenicowy, nad nawą wieżyczka z baniastym hełmem.

Wewnątrz ściany i stropy pokryte polichromią figuralną z motywami roślinnymi. Ikonostas z neobarokową ramą, trojsferowy z wyjątkowej urody ikonami. Wśród ikon namiestnych zwracają uwagę: Św. Mikołaj i Św. Rodzina. Antepedia: wprowadzenie Marii do Świątyni, Chrystus w świątyni, Rzeź niewiniątek. Niezwykle rzadkie przedstawienie: Pogrzeb św. Mikołaja.

W Słomczy kultywuje się tradycje hafciarskie, toteż ikonostas przystrojony jest haftowanymi we wzory ukraińskie – ręcznikami. W prezbiterium znajduje się ołtarz główny ze sceną ofiary Abrahama na antepedium. Przy południowej ścianie prezbiterium ciekawy feretron z ikoną Matki Bożej Pokrow.

Na osi cerkwi murowana dzwonnica z 1859 r.

Wokół cerkwi dawny teren cmentarny z kilkoma nagrobkami i ogromnymi dębami. Mieszkańcy twierdzą, że mają one około dziewięciuset lat.

Zachował się też taki oto piękny kamienny mur

Źródło:

Magdalena, Artur Michniewscy, Marta Duda: "Cerkwie drewniane Karpat. Polska i Słowacja. Pruszków 2003.

Problem

2011-09-27T21:09:00.001+02:00

z bloggerem jest nadal. Widzę, że przybywa oflagowanych blogów. Oczywiście pokazuje się ten komunikat, kiedy używa się przeglądarki Google Chrome. Jestem bezradna, bo sama nie potrafię tu nic zrobić. Mam jednak wrażenie, że nie jest to probem jednostkowy, tylko problem bloggera. W komunikacie ostrzegawczym podają jakiś adres bloga, który miało się w obserwowanych. Za radą Tonki wyrzuciłam ten blog z obserwowanych, ale nie pomogło. Myślę, że nie są tu atakowane komputery (przeskanowałam, mam dobry program antywirusowy), tylko blogi na serwerze bloggera. W każdym razie umówiłam się z panem informatykiem, że zawiozę mu komputer i przyjrzy się temu problemowi. Szkoda by mi było mojego bloga. W końcu to już dwa lata jego życia. Z kolei gdybym nie miała przeglądarki Google Chrome żyłabym w słodkiej nieświadomości i nie wiedziała o żadnym zagrożeniu.

Blogger znów szaleje

2011-09-25T19:25:00.000+02:00

Kiedy wchodzę na mojego bloga z przeglądarki Google Chrome ukazuje mi się komunikat, że witryna(znaczy mój blog) została zainfekowana złośliwym oprogramowaniem - ponoć atak hakerów. Podziało się tak dzisiaj w nocy. I trwa. Podobne komunikaty ukazały mi się, kiedy przeglądałam blogi: "Pasje Joanny" i "Szydełkowe czary mary", z czego wnioskuję, że problem nie dotyczy tylko mojego bloga. Niestety sama nie potrafię rozwiązać problemów, bo po prostu nie bardzo rozumiem czego tam ode mnie chcą i co robić, aby te problemy rozwiązać. Nawiasem mówiąć niczego nowego na blogu nie instalowałam.
Kiedy jednak wchodzę z przeglądarki Internet Explorer - komunikatu nijakiego nie ma. Tyle, że z kolei (od dawna) w tej przeglądarce nie mogę dodawać komentarzy jako Antonina, tylko jako Anonimowy, bo pokazuje mi, że jestem niezalogowana. Ale jako niezalogowana mogę pisać posty i wykonywać inne działania z blogiem.
Proszę napiszcie czy widzicie taki komunikat na moim blogu? I Czy u was jest podobnie czy też macie problemy? Wygląda na to, że znów szwankują jakieś zabezpieczenia bloggera i infekcja rozszerza się stopniowo na różne blogi.

Kołnierzyk do sweterka - jak zrobić

2011-09-25T00:15:00.001+02:00

Krótki kursik, jak robiłam kołnierzyk do bluzeczki Abigail:

Kołnierzyk został wykonany tak, by uzyskać skos w układaniu się dzianiny (taki efekt, jaki uzyskuje się krojąc plisy z materiału z ukosa). To ułatwia wyokrąglenie kołnierza przy szyi.

Opis wykonania kołnierzyka

Zaczynamy kołnierzyk narzucając 3 oczka; dodajemy z obu stron w każdym rzędzie po 1 oczku. Dzianina będzie układała się na skos:

Robimy dotąd, aż uzyskamy pożądaną szerokość kołnierza - może to być np. 43, 45, 47 oczek. Trzeba pamiętać, że kołnierzyk zostanie złożony na pół - ponieważ składa się z podwójnej dzianiny.
Następnie dodajemy po 1 oczku na początku każdego drugiego rzędu i przerabiamy dwa razem na końcu rzędu (czyli jedno gubimy). To jest sposób na wyrobienie zaokrąglenia kołnierza. Tak układa się dzianina:

Kiedy osiągniemy pożądaną długość kołnierza - warto ją oszacować przymierzając do wykroju szyi (u mnie było to około 42 cm), gubimy po 1 oczku z obu stron każdego rzędu, aż ponownie będziemy mieć na drucie 3 oczka, które zamykamy. Uzyskujemy prostokąt , którego wzór układa się na ukos:

Składamy kołnierzyk na pół:

Zszywamy krótsze boki kołnierzyka - na prosto, jeżeli kołnierzyk ma być z rogami; wyokrąglamy szew, jeżeli chcemy kołnierzyk z zaokrąglonymi rogami.
Tak zeszyty kołnierzyk przyszywamy do podkroju dekoltu bluzki, lub sweterka pamiętając o równym jego przyszyciu. Najlepiej wcześniej wyznaczyć sobie środek podkroju dekoltu na plecach swetra i środek kołnierzyka, a całość wcześniej przyfasrtygować.

Na tym zdjęciu widać, jak róg kołnierzyka został wpuszczony w środek (by uzyskać wyokrąglenie)

Rokitnik

2011-09-23T22:13:00.000+02:00

Chciałam mieć w swym ogrodzie ten krzew/drzewko i mam. Rośnie niemal sam, niewymagający. Tyle, że nigdy nie dał mi owoców... Pewnie trafił mi się okaz męski.

Rokitnik zwyczajny, rokitnik pospolity (Hippophaë rhamnoides L.) – gatunek rośliny z rodziny oliwnikowatych (Elaeagnaceae). Nazywany bywa także rosyjskim ananasem. Występuje w Europie i Azji, aż po Chiny, głównie wzdłuż wybrzeży morskich. W Polsce naturalne jego stanowiska znajdują się tylko nad wybrzeżem Bałtyku po ujście Wisły na wschodzie. Zdziczałe formy rosną również w Pieninach i w rejonach upraw, zwykle w obrębie obszarów zurbanizowanych. Często sadzony, jako roślina ozdobna oraz w celu umocnienia skarp.

Nazwa łacińska rośliny pochodzi z greckiego (hippos – koń, pháo – błyszczę). Owocami rokitnika leczono dawniej konie z robaków, co nadawało im zdrowy wygląd. Rokitnik jako jedna z niewielu roślin zawiera witaminę B12, na której niedobór mogą cierpieć weganie.

Roślina objęta ochroną gatunkową. Zagrożeniem dla niej jest zacienianie jej stanowisk przez wyższe drzewa w wyniku naturalnej sukcesji ekologicznej. Walorem rokitnika są barwne owoce, srebrzyste liście, małe wymagania oraz odporność. Nadaje się na żywopłoty – dobrze znosi cięcie i silnie krzewi się. Bywa też uprawiany dla owoców – wykorzystywanych w celach spożywczych i leczniczych.

Rokitnik jest to silnie rozgałęziony krzew lub rzadziej niskie drzewo, osiągający wysokość od 1,5 do 6 m. Wyglądem przypomina krzaczaste gatunki wierzb. Rośnie powoli, po 4 latach osiąga wysokość ok. 0,5 m. Młode pędy rokitnika są zakończone ostrymi cierniami. Kora na pniu i gałęziach jest podłużnie pękająca, łuszcząca się płatami, zwykle ciemnobrunatna, niekiedy czarna lub też jasnobrunatna w różnych odcieniach. Pączki są jajowate, złocisto miedzianego koloru, drobne, kuliste, okryte złotobrązowymi łuskami o metalicznym połysku. Pączki kwiatowe są znacznie większe od liściowych, zwłaszcza u okazów męskich. Młode gałązki są koloru pączków, starsze srebrzystoszare. Pędy z cierniami tworzą boczne odgałęzienia w postaci cierni drugiego rzędu. Liście rokitnika są lancetowate, wąskie i krótkoogonkowe, miękko, srebrzyście owłosione, z wierzchu szarozielone, spodem srebrzyste. Mają długość do 7 cm, brzegi lekko podwinięte.

Rokitnik jest rośliną dwupienną. Męskie kwiaty o żółtozielonej barwie występują w pęczkach od dwóch do pięciu, żółte kwiaty żeńskie występują pojedynczo. Wszystkie kwiaty są drobne i zakwitają przed rozwojem liści - od marca do maja. Roślina jest wiatropylna. Owocami rokitnika są pomarańczowe pestkowce, soczyste, aromatyczne, o charakterystycznym kwaśno-cierpkim smaku. Zawierają bardzo dużo witamin (wit. A, B, C oraz E). Owoce utrzymują się na roślinie przez całą zimę, aż do wiosny. Są niesmaczne, ponieważ zawierają mało cukru i wydzielają zapach, przez niektórych uważany za nieprzyjemny. Po przemarznięciu stają się słodkie.

Rokitnik jest krzewem szeroko uprawianym w wielu krajach, ze względu na małe wymagania glebowe, wytrzymałość na suszę i zanieczyszczenia powietrza oraz dość dużą wartość ozdobną. Szczególnie piękne są okazy żeńskie, obficie owocujące. Pod ciężarem dojrzewających, barwnych owoców gałęzie uginają się często do ziemi, a nierzadko rozłamują. Dekoracyjne jest również delikatne, szarozielone ulistnienie krzewów. Rokitnik wymaga stanowisk o pełnym nasłonecznieniu. Znosi słabe zasolenie gleby, bardzo dobrze rośnie na glebach wapiennych. Źle rośnie i marnieje na glebach wilgotnych, podmokłych, zimnych, ciężkich, gliniastych trudno przepuszczalnych i nieprzewiewnych. Jest szeroko stosowany do zadrzewienia gleb suchych, piaszczystych, hałd i innych nieużytków poprzemysłowych.

Syrop

Owoce (mogą być mrożone) przepuścić przez w sokownik. Sok mocno dosłodzić (około 1 kg cukru na sokownik) i wlać do słoików. Zamykać na gorąco, ustawiając spodem do góry, lub pasteryzować.

Nalewka

Owoce zalać alkoholem, tak by całe były przykryte. Pozostawić na 6 tygodni. Potem zlać roztwór i zasypać owoce cukrem. Po upływie następnych 6 tygodni zlać powstały roztwór i połączyć z poprzednim. Po kolejnych 6 tygodniach przecedzić przez gazę, aby oddzielić olej, który się wytrąci.

Olej

Wycisnąć sok ze świeżych owoców (np. w sokowirówce), odcedzić i odstawić na dobę w chłodne miejsce. Następnie zebrać tłuszcz zgromadzony na powierzchni i zlać do naczynia z ciemnego szkła. Używać do surówek lub zażywać jako lek.

Przecier

Zebrane dojrzałe owoce oczyścić i zalać w garnku małą ilością wrzątku. Krótko gotować, potem masę przetrzeć i gorącą przełożyć do słoików. Pasteryzować przez 20 minut. Taki przecier możemy dodawać w niewielkich ilościach do innych przetworów (dżemów, powideł), potraw, wypieków (np. ciast z owocami).

Nalewka rokitnikowa Partyman

Przebrać 2 kg owoców, umyć pod bieżącą wodą i wrzucić do gąsiorka 5-litrowego. Zalać 2,5 l spirytusu, zasypać 2 kg cukru i czekać, aż cukier „wyciągnie” sok z owoców .Można też gotowy sok wlać do butli, dolać wody i tyle wódki lub spirytusu, aby otrzymać nalewkę o żądanej mocy. Ma piękny, rubinowy kolor.

Napar z owoców rokitnika

Składniki:
Suszone owoce - 150,0
Miód - 15,0
Woda - 800,0
Owoce zalewamy wrzącą wodą. Pozostawiamy pod przykryciem na 10-20 minut. Odcedzamy i dodajemy do smaku miód. Pijemy w dowolnych ilościach dla wzmocnienia odporności.

Krem przeciwzmarszczkowy
Składniki:
Euceryna - 20,0
Gliceryna - 5,0
Olejek cytrynowy - 1,0
Witamina E - 1,0
Ekstrakt z rokitnika - 70,0
Do naczynia z euceryną dodajemy glicerynę. Następnie powoli wlewamy uprzednio przygotowany ekstrakt, mieszając aż składniki całkowicie się połączą. Dodajemy witaminę E i olejek cytrynowy. Całość dokładnie mieszamy, a następnie przekładamy do pudełka.

Źródło:

http://www.doz.pl/czytelnia/a1190-Rokitnik_-_leczy_i_odmladza

http://pl.wikipedia.org/wiki/Rokitnik_zwyczajny

Spacer po jesiennej wiosce

2011-09-20T22:20:00.000+02:00

Dzień był słoneczny, chociaż już jesiennie chłodny. Tak się złożyło, że wędrowałam po pewnej wiosce. Rzeczywiście jesień już zdecydowanie zabiera się za panowanie nad światem:

Pola zaorane

Snują się jesienne dymy

Stare i nowe

Idziemy gęsiego

Przydrożny krzyż

Podróż sentymentalna - ojcowizna

2011-09-18T20:36:00.000+02:00

Miało być zupełnie o czymś innym. O ogrodzie, jabłkach, zimowitach, pięknym weekendzie - ostatnim tego lata... Będzie o podróży na ojcowiznę. Tata mój - leciwy bardzo utracił sprawność fizyczną po wypadku drogowym, kiedy to na przejściu dla pieszych wjechał na niego samochód. W rezultacie w ciągu ostatnich siedmiu lat opuszczał dom tylko wtedy, kiedy udawał się do szpitala lub na badania, przeważnie wynoszony na noszach do karetki pogotowia. Jego sprawność fizyczna jest obecnie taka, że przesuwa się po domu używając kul. Jest jednak zdecydowanie za mała, by staruszek mógł samodzielnie wyjść z domu. Toteż niemałym wezwaniem okazało się dla nas jego życzenie, by pojechać na ojcowiznę. Ojcowizna to obecnie dom najmłodszej siostry ojca i przylegająca doń działka.

Na miejscu dawnego domu rodzinnego ojca stoi obecnie budynek gospodarczy - zbudowany na obrysie fundamentów dawnego domu

Tyle pozostało z dawnego domu; te kamienie kiedyś tworzyły fundamenty

Granic posesji strzegą lipy - dwie ostatnie, które ostały się z całego szpaleru kiedyś tam posadzonych:

Zdecydowałam, że dzisiejsza niedziela, jeszcze ciepła, będzie znakomitym czasem na wyprawę, która okazała się niemal przedsięwzięciem logistycznym. Trzeba było wyprowadzić dziewięćdziesięciolatka od strony tarasu (tylko 3 schody), uważać, by udało się go doprowadzić bez szwanku do samochodu, tam usadzić bezpiecznie na całkowicie odsuniętym fotelu, by zmieścić sztywną nogę... Potem staruszek z zadziwieniem oglądał świat tak bardzo odmieniony w ciągu tych lat. Na miejscu: trudne wysiadanie z samochodu (mąż podtrzymywał teścia, bo ja nie dałabym rady z moim kręgosłupem). Następnie ojciec dzielnie pokonał schody domu siostry.

Ojciec z najmłodszą siostrą Stefą, która ma 83 lata

Następnie udaliśmy się do drugiej siostry Mili (88 lat).

Powitanie

Tam już tata nie wysiadał z samochodu. Był już zmęczony, zarówno chodzeniem, jak i wysiłkiem umysłowym - musiał się skupiać na rozmowie, uważnie słuchać. Szczęśliwego i zadowolonego ojca odtransportowaliśmy do domu...

Ojciec - jeszcze w sile wieku

Ojciec z dziećmi - mną i bratem

To był piękny dzień.

Naparstnica

2011-09-16T22:16:00.000+02:00

Naparstnica (Digitalis L.) – rodzaj roślin zielnych z rodziny babkowatych, w systemach XX-wiecznych klasyfikowany zwykle do rodziny trędownikowatych. Rodzaj liczy dwadzieścia kilka gatunków występujących głównie na obszarze śródziemnomorskim, w Afryce Północnej, Europie i Azji Zachodniej. Gatunkiem typowym jest Digitalis purpurea L.

Naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea L.). Występuje dziko w Europie zachodniej i środkowej, poza tym w północnej Afryce. Roślina została rozpowszechniona na ziemiach Polskich w XVIII-XIX w. jako roślina ozdobna i samorzutnie rozprzestrzeniła się w środowisku.

Łodyga pojedyncza, gruba wzniesiona łodyga wyrasta z kłącza do 150 cm wysokości. W górnej swojej części jest okryta gęstymi, drobnymi włoskami. Przy ziemi posiada różyczkę liści odziomkowych. Liście duże, do 25 cm długości, ostro karbowane, z wyraźnymi nerwami. Liście łodygowe są siedzące. Na spodniej stronie są delikatnie omszone. W górnej części łodygi wyrastają kwiaty tworząc jednostronne grono. Duże, zwieszające się w dół kwiaty, rosnące na gruczołowato omszonych, krótkich szypułkach mają purpurowoczerwony kolor, wewnątrz ciemniejsze plamki. Rurkowato dzwonkowa korona kwiatowa jest wewnątrz owłosiona. Pięciodziałkowy kielich kwiatowy jest tylko przy nasadzie nieco zrośnięty. W kwiatku jest jeden słupek z długą i cienką szyjką oraz cztery pręciki, przy czym dwa są wyższe, a dwa niższe.Torebka o jajowatym kształcie, pękająca wzdłużnie to owoc. Znajduje się w niej bardzo dużo drobnych, czarnych nasion.Naparstnica to na ogół roślina dwuletnia, niekiedy bylina. Kwitnie od czerwca do września. Siedlisko: rośnie głównie w świetlistych lasach, w wolnych przestrzeniach kosodrzewiny, na porębach leśnych, na obrzeżach lasów, wziołoroślach górskich. Nie robi jej różnicy, czy podłoże jest wapienne, czy granitowe, wszędzie jednak wymaga do swojego wzrostu żyznej gleby.
Roślina trująca: składniki chemiczne i działanie toksyczne podobnie jak u naparstnicy zwyczajnej - jest antytoksyną stosowaną przy zatruciach glikozydami naparstnicy.
Roślina lecznicza: surowiec zielarski : liście (Folium Digitalis purpureae). Zbiera się je z jednorocznych roślin, przy słonecznej pogodzie, a następnie suszy.
Działanie: zawiera saponiny, śluzy i glikozydy o działaniu nasercowym. Najsilniej działającym z nich jest digitoksyna, stosowana w leczeniu nerwic i chorób serca. W Polsce obecnie nie stosuje się tej rośliny w ziołolecznictwie. Zamiast niej jest stosowana naparstnica wełnista, która jest mniej toksyczna.
Roślina ozdobna : Ze względu na swoje piękne kwiaty chętnie uprawiana w przydomowych ogródkach. Nadaje się na kwiaty cięte. Nie ma specjalnych wymagań co do gleby. Wymaga stanowiska słonecznego lub półcienistego. Wysiewa się ją w maju-czerwcu. Sadzonki należy pikować, a jesienią wysadzać na stałe miejsce w rozstawie 30 × 40 cm. Kwitnie w drugim roku.



Gatunki flory Polski

naparstnica gładkokielichowa (Digitalis laevigata Waldst. & Kit.) – efemerofit
naparstnica purpurowa (Digitalis purpurea L.) – antropofit zadomowiony
naparstnica rdzawa (Digitalis ferruginea L.) – efemerofit
naparstnica wełnista (Digitalis lanata Ehrh.) – efemerofit
naparstnica zwyczajna (Digitalis grandiflora Mill.)
naparstnica żółta (Digitalis lutea L.) – efemerofit


Gatunki uprawiane

naparstnica amandońska (Digitalis amandiana Samp.)
naparstnica barwiona (Digitalis ×fucata Ehrh.)
naparstnica Davisa (Digitalis davisiana Heyw.)
naparstnica drobna (Digitalis minor L.)
naparstnica drobniutka (Digitalis micrantha Roth)
naparstnica drobnokwiatowa (Digitalis parviflora Jacq.)
naparstnica dziewannowata (Digitalis thapsi L.)
naparstnica karijska (Digitalis cariensis Boiss.)
naparstnica mariańska (Digitalis mariana Boiss.)
naparstnica Mertona (Digitalis mertonensis Buxton et Darl.)
naparstnica orzęsiona (Digitalis ciliata Trautv.)
naparstnica popielata (Digitalis leucophaea Sibth. et Sm.)
naparstnica Sziszkina (Digitalis schischkinii Ivanina)
naparstnica trojańska (Digitalis trojana Ivanina)
naparstnica wątpliwa (Digitalis dubia Rodr.)
naparstnica wschodnia (Digitalis orientalis Mill.)
naparstnica zielonkawa (Digitalis viridiflora Lindl.)
naparstnica żyłkowana (Digitalis nervosa Steud. et Hochst.)

Źródło:

http://pl.wikipedia.org/wiki/Naparstnica

http://pl.wikipedia.org/wiki/Naparstnica_purpurowa